ΔΙΑΓΕΝΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ…

Η ευλογημένη περίοδος του Τριωδίου και της Μ. Τεσσαρακοστής βαίνει προς το τέλος της. Διανθίστηκε από τις κατανυκτικές ακολουθίες του μεγάλου Αποδείπνου, των Προηγιασμένων θείων Λειτουργιών, των Χαιρετισμών της Παναγίας μας κάθε Παρασκευή, και φυσικά την αγία Νηστεία της Εκκλησίας μας η οποία αποτελεί το όχημα για την απόκτηση κάθε αρετής. Όλοι οι πιστοί, όλα τα μέλη της Αγίας μας Ορθοδόξου Εκκλησίας πορευόμεθα προς το Πάσχα. Το Πάσχα του Κυρίου! Τη Λαμπρή μας! Ένα Πάσχα που δεν μοιάζει μ’ εκείνο το Πάσχα των Εβραίων, που πέρασαν από τη δουλεία της Αιγύπτου στη Γη της επαγγελίας για να καταλήξει μετά από τόσην ευεργεσία να σταυρώσουν τον ίδιο τον Ευεργέτη τους… Το δικό μας Πάσχα αρχίζει από τη Σταύρωσή Του. Από το μεσημέρι εκείνης της Παρασκευής, της Μεγάλης Παρασκευής που ο Θεάνθρωπος και Σωτήρας του Κόσμου, Ιησούς Χριστός, ο Κύριός μας, που ξέπλενε με το Αίμα του τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων μια για πάντα! Άνοιγε μια νέα Διαθήκη, την Καινή Διαθήκη! Αποκατάστησε την υική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Κι Εκείνος, η προσδοκία των εθνών, την εσπέρα της Παρασκευής, εισήλθε στον Άδη για να σώσει τους απ’ αιώνος κεκοιμημένους, οι οποίοι τον ανέμεναν στους αιώνες, και τόσο λαχτάρησαν και μόνο στο άκουσμα του ονόματός Του. Ο Ερχόμενος Μεσσίας… Και τώρα Εκείνος βρίσκεται εις τον Τάφο. Εκείνος που δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες και κατέπαυσε των έργων του την εβδόμη, και την αγίασε και ανεπαύθει, Αυτός ολοκληρώνοντας το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου αναπαύεται στον Τάφο την εβδόμη ημέρα της εβδομάδος. Και την αγιάζει. Το ιερό Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει με τον καλύτερο λιτό δυνατό τρόπο το δειλινό εκείνο..: «Και ήδη οψίας γενομένης, επεί ην Παρασκευή ό εστι προσάββατον, ελθών Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ος και αυτός ήν προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού. Ο δε Πιλάτος εθαύμασε εί ήδη τέθνηκε, και προσκαλεσάμενος τον κεντυρίωνα επηρώτησεν αυτόν εί πάλαι απέθανε. Και γνούς από του κεντυρίωνος εδωρήσατω το σώμα τω Ιωσήφ». (Μάρ. ιε΄ 42-45). «…Ήλθε ουν και ήρε το σώμα του Ιησού. Ήλθε δε και Νικόδημος ο ελθών προς τον Ιησούν νυκτός το πρώτον, φέρων μίγμα σμύρνης και αλόης ως λίτρας εκατόν. Έλαβον ουν το σώμα του Ιησού και έδησαν αυτό εν οθονίοις μετά των αρωμάτων, καθώς έθος εστί τοις Ιουδαίοις ενταφιάζειν. Ήν δε εν τω τόπω όπου εσταυρώθη κήπος, και εν τω κήπω μνημείον καινόν, εν ώ ουδέπω ουδείς ετέθη. Εκεί ουν δια την παρασκευήν των Ιουδαίων, ότι εγγύς ην το μνημείον, έθηκαν τον Ιησούν». (Ιω. ιθ΄ 48-42). «…και έθηκεν αυτό εν τω καινώ αυτού μνημείω ο ελατόμησεν εν τη πέτρα, και προσκυλίσας λίθον μέγαν τη θύρα του μνημείου απήλθεν. Ήν δε εκεί Μαρία η Μαγδαλινή και η άλλη Μαρία, καθήμεναι απέναντι του τάφου. Τη δε επαύριον, ήτις εστί μετά τιν παρασκευήν, συνήχθησαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι προς Πιλάτον λέγοντες, κύριε, εμνήσθημεν ότι εκείνος ο πλάνος είπεν έτι ζών, μετά τρείς ημέρας εγείρομαι. Κέλευσον ουν ασφαλισθήναι τον τάφον εως της τρίτης ημέρας, μήποτε ελθόντες οι μαθηταί αυτού νυκτός κλέψωσιν αυτόν και είπωσι τω λαώ, ηγέρθη από των νεκρών και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης. Έφη αυτοίς ο Πιλάτος, έχετε κουστωδίαν, υπάγετε ασφαλίσασθε ως οίδατε. Οι δε πορευθέντες ησφαλίσαντο τον τάφον σφραγίσαντες τον λίθον μετά της κουστωδίας». (Ματθ. κζ΄62-66). «…και έθηκεν αυτό εν μνήματι λαξευτώ, ου ουκ ην ουδείς ουδέπω κείμενος. Και ημέρα ην Παρασκευή, σάββατον επέφωσκε. Κατακολουθήσασαι δε αι γυναίκες, αίτινες ήσαν συνεληλυθυίαι αυτώ εκ της Γαλιλαίας, εθεάσαντο το μνημείον και ως ετέθη το σώμα αυτού, υποστρέψασαι δε ητοίμασαν αρώματα και μύρα. Και το μεν σάββατον ησύχασαν κατά την εντολήν» (Λουκά κγ΄53-56). Έτσι λοιπόν. Ξημέρωνε Σάββατο και ο μεγάλος νεκρός αναπαυόταν στο λαξευτό και καινούριο μνημείο, την ημέρα της καταπαύσεως. Ο ίδιος ετελείωσε το σωτηριώδες έργο Του και μάλιστα το ανεκοίνωσε επί του Σταυρού: «Τετέλεσθε» είπε, την ημέρα της Παρασκευής και επέλεξε το Σάββατο για την ανάπαυσή Του. Μια ανάπαυση που δεν θα κρατούσε για πολύ…