ΑΥΤΟΝ ΖΗΛΕΨΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Στην αναστάσιμη χαρά που γέμισε τις καρδιές και τις ψυχές μας, κάτω από το φώς το ανέσπερο άγιο Φώς του Παναγίου Τάφου του Κυρίου μας και μέσα απ’ όλα τα συναισθήματα που γέμισαν το νού και την καρδιά μας, γεννήθηκαν και οι ευχές μας, οι θερμές μας ευχές που συμπυκνώνονται σε δύο λέξεις, στον πιο χαρμόσυνο χαιρετισμό που ακούστηκε ποτέ στον κόσμο: ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Η χαρά της αναστάσεως του Κυρίου και το Φώς που ξεπήδησε από τον ζοωδόχο του Τάφο να φωτίζει πάντοτε το δρόμο της ζωής μας και να διώχνει μακρυά τα σκοτάδια των φόβων μας και της σύγχρονης απιστίας. Καθώς ξετυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μας το θείο Δράμα, κατά τις ημέρες της αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, είδαμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό να ανεβαίνει τον Γολγοθά. Και μαζί του, συνοδοιπόροι του, συνανέβαιναν και κάποιοι άλλοι. Κάποιες άλλες μορφές, που καθώς κλιμακωνόταν το μαρτύριό του, το προαιώνιο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου, καθεμιά απ’ αυτές τις μορφές έπαιρνε τη θέση της δίπλα του διαδραματίζοντας τον δικό της ρόλο. Οι άνθρωποι αυτοί καθώς αναφέρονται από τους ιερούς Ευαγγελιστές και εμφανίζονται στα Ευαγγέλια, φαίνεται ως να συνέβαλαν στο σχέδιο του Θεού και ως να συνήργησαν στη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Κάθε χρόνο ακούμε με την ίδια δίψα και την ίδια χαρμολύπη τα ονόματά τους και τον τρόπο της συμμετοχής τους. Και κάθε χρόνο στις καρδιές των πιστών Του γεννιέται ο ίδιος πόθος και ο ίδιος ζήλος. Ζηλεύουμε! Πόσες φορές δεν ζηλέψαμε τη θέση της Σαμαρείτιδος που συνομίλησε μαζί Του και που της ζήτησε, διψασμένος από τον δρόμο, να του δώσει να πιεί νερό. Πόσο προνομιακή η θέση των Μαθητών Του που τον ακολουθούσαν, τον άκουγαν, τον θαύμαζαν, έβλεπαν με τα μάτια τους να θαυματουργεί από την τόση αγάπη Του για τον άνθρωπο. Πόσο αξιοζήλευτη η θέση των παιδιών που έφερναν κοντά Του οι Μητέρες να τα ευλογήσει κι Εκείνος χάιδευε τα κεφαλάκια των αγνών και άδολων παιδίων και τα καταφιλούσε, λέγοντας στους Μαθητές Του πως τους ανήκει η Βασιλεία Του… Πόσες φορές δεν ζηλέψαμε τον Νικόδημο, τον νυκτερινό Μαθητή, που ήλθε να ακούση νύχτα το κήρυγμα του Ιησού, να τον ρωτήσει, να μάθει, να πληρώσει το κενό της ψυχής του και συνομίλησε μαζί Του όπως ο φίλος προς τον φίλο. Νύχτα «δια τον φόβο των Ιουδαίων»… Δεν ζηλέψαμε τη θέση των αδελφών του αγίου Λαζάρου που και τον λόγο του άκουγαν και διακονούσαν και φιλοξενούσαν τους ακροατές Του… Όλοι όσοι έχουν την αγάπη του Χριστού στην καρδιά τους ζήλεψαν αυτές τις φυσιογνωμίες. Τις ημέρες όμως αυτές που είναι τόσο φορτισμένες πνευματικά, σχεδόν όλοι, παρακολουθώντας με την σχετική κατάνυξη των ημερών της Μ. Εβδομάδος, και κοιτώντας άθελά μας ίσως μέσα μας, ζηλεύουμε και θα θέλαμε να βρισκόμασταν στη θέση τους. Αξιοζήλευτη η θέση του Τετραημέρου νεκρού, του Λαζάρου, που τόσο φίλος του Κυρίου στάθηκε στην επί της γής παρουσία του, ώστε όταν αντίκρυσε τον τάφο του, ανθρωπίνως, δάκρυσε και θεϊκώς τον ανέστησε. Αξιοζήλευτη η μετάνοια της αμαρτωλής αλλά μετανιωμένης, πλέον, γυναικός η οποία τολμά με τη δύναμη της αγάπης που γέννησε η μετάνοιά της, να έλθη και να προσφέρει ως δώρο λατρείας και ευγνωμοσύνης «το πολυτίμητον μύρο» μαζί με τα πολλά δάκρυα της μετανοίας της που κατέθετε στα πόδια του αναμάρτητου Χριστού. Κι εκεί να λάβει την συγχώρηση από το θεϊκό στόμα Του μαζί με την πατρική στοργή Του που την προστατεύει από την δηλητηριώδη γλώσσα του προδότου μαθητού… Ζηλέψαμε την μετάνοια του ενθουσιώδους Μαθητού, του πρωτοκορυφαίου Πέτρου, ο οποίος τρομάζει μπροστά στη λύσσα του ιουδαϊκού όχλου και των υπηρετών της κοσμικής «ιερατικής» εξουσίας που με πνεύμα κατηγορίας τον καταγγέλουν λέγοντας πως: «αληθώς, και Σύ μετ’ Αυτού εί. Και γαρ η λαλιά σου δήλον σε ποιεί»! Κι ενώ λίγο πρίν ορκίζεται στον Διδάσκαλό του πως αν χρειαστεί θα πεθάνει μαζί του, τώρα ο φόβος τον αναγκάζει να πεί τρείς φορές αρνούμενος ότι «ούκ είδα τον άνθρωπον». Και συμφωνεί ο πετεινός με τον Διδάσκαλο πως «πρίν αλέκτωρ φωνήσει, τρείς απαρνήσει με». «Και ευθέως αλέκτωρ ελάλησε»… Καυτά τα πικρά δάκρυα της μετανοίας του ήταν άξια και ικανά να ξεπλύνουν την άρνησή του. Πέρασαν κι άλλοι που ζηλέψαμε πολύ, όπως ο Ιωάννης ο βαθιά πιστός και αγαπημένος Μαθητής, που τον ακολουθεί χωρίς φόβο μέχρι τον σταυρό και την ταφή Του. Και παραστέκει και στηρίζει την Παναγία Μητέρα Του στην κορυφαία και πλέον δραματική στιγμή της Ζωής της… Κορυφαία μορφή του Πάθους Του η Θεοτόκος… Κι εκεί που το πλήθος παρακολουθεί μετά το σκοτάδι που κάλυψε την γή, με τρόμο και αναμένει την εξέλιξη του Δράματος, μέσα στις βρισιές και τις ειρωνίες και τις βλασφημίες των κατά τα’ άλλα «θεοφοβούμενων» Αρχιερέων και Φαρισαίων, ξεχωρίζει μια φωνή, περισσότερο κι απ’ τη φωνή του Εκατοντάρχου που μετά τον Θάνατό Του, τον ομολογεί Υιό του Θεού. Ξεχωρίζει η φωνή του εκ δεξιών Κακούργου, του Δημά όπως λεγόταν και όπως διασώθηκε τ’ όνομά του. Την ώρα που όλοι τον εγκατέλειπαν, την ώρα που όλοι τον περιφρονούσαν, την ώρα που όλοι τον καταγελούσαν, τον ονείδιζαν, τον έβριζαν, εκείνος ο Ληστής του απηύθυνε τον πλέον λατρευτικό λόγο. Δεν νοιάστηκε για το δικό του μαρτύριο επί του Σταυρού και καθώς ο ίδιος ομολόγησε, έπαθε ότι ακριβώς του άξιζε. Ακούγοντας όμως τις άδικες κατηγορίες και τις εξευτελιστικές ειρωνείες για έναν αθώο που στράγγιζε το αίμα του σ’ ένα Σταυρό, διαμαρτυρήθηκε λέγοντας πως «Ούτος δε ουδέν κακόν εποίησε». Και ορθώνοντας θεολογικό λόγο, μέσα απ’ τα δικά του αίματα και τους αφόρητους πόνους στρέφει το κεφάλι του για να ατενίσει Εκείνον, τον Χριστό, που έπασχε χωρίς να οφείλει τίποτε, και του λέγει: «Μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία Σου»..! Τον αναγνωρίζει και τον ομολογεί Βασιλέα σε αντίθεση με τον άτολμο και δειλό Πιλάτο ο οποίος φοβούμενος την ενδεχόμενη εξουσία του, και μη μπορώντας να διακρίνει, τον ρωτά και τον ξαναρωτά: «Ουκούν Βασιλεύς εί Σύ»; Είναι πολύ σπουδαίο όταν όλοι τον θεωρούν κακούργο και ψεύτη και πλάνο, εκείνος ο Ληστής να τον θεωρεί Βασιλέα ουρανού και γής και να τον εκλιπαρεί να τον θυμηθεί όταν αναλάβει τον επουράνιο Θρόνο του… Εκείνοι Αρχιερείς, Φαρισαίοι, Γραμματείς, Νομοδιδάσκαλοι, η άρχουσα τάξη και οι εκπρόσωποι του κατεστημένου. Αυτός Ληστής, κλέφτης, κακούργος και επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια… Πως αντιστρέφονται καμιά φορά οι όροι… «Οι έσχατοι έσονται πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι»… Δεν έμεινε αναπάντητη η αίτηση του εκ δεξιών συσταυρωμένου Ληστού. Στο «Μνήσθητί μου Κύριε…», έρχεται άμεση και απόλυτη η απάντηση του Κυρίου: «Αληθώς συ λέγω, απόψε μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω»! Κι εδώ ο Χριστός επί του Σταυρού, σαγηνεύει τα πλήθη των λαών της οικουμένης δια της αγάπης Του. Ο Ληστής συσταυρωμένος κλέβει το κλειδί του παραδείσου, την αγάπη του Χριστού, και σύλησε την βασιλεία Του, μόνον με ένα «Μνήσθητί μου»…