ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Γ.Ο.Χ. ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΚΑΙ ΝΕΜΕΑΣ ΠΑΣΧΑ 2012 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

«Και έλεγον προς εαυτάς, τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον;» (Μάρκ. ις΄ 3)

Η ομίχλη σκέπαζε τις κορυφογραμμές της Ιερουσαλήμ. Το σκοτάδι πυκνό ακόμη έμελλε όμως να νικηθεί από τις πρώτες ακτίνες του ηλίου. Τρείς γυναίκες ανεβαίνουν κρατώντας τα μύρα τους, έναν επικίνδυνο δρόμο που οδηγεί σ’ ένα υψηλό καθήκον. Κανένας φόβος δεν δεσμεύει την αγάπη τους, καθώς η αγάπη τους είναι ισχυρότερη από τον θάνατο. Τίποτε δεν τρομάζει τις τρείς Μυροφόρες που τις κινεί η αγάπη του Διδασκάλου και η συμπόνια για τον μεγάλο «Ξένο», που ούτε δικό του τάφο δεν είχε για να ταφεί… Ούτε τα βλοσυρά βλέμματα των τόσων φρουρών της κουστωδίας, ούτε οι Φαρισαίοι που παραμονεύουν σαν σκορπιοί. Η αγάπη τους ανεβαίνει ατρόμητη για να προσφέρει τα μύρα της λατρείας της σ’ Αυτόν που πέθανε επί του Σταυρού. Όμως στο πένθιμο βάθος του λογισμού των ιερών γυναικών στέκει βαρύτατος ένας λίθος. Ο λίθος που κρατά κλεισμένη στον τάφο την «πέτρα της ζωής». Αυτό τον λίθο τον φοβούνται περισσότερο από τα σκοτάδια και τον τρέμουν πιο πολύ από την κουστωδία. «Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου»; Το εμπόδιο λοιπόν είναι ο λίθος… Βαρύς και τρομερός που δεν μπορεί η Αγάπη από μόνη της να το μετακινήσει. Χρειάζεται μια άλλη δύναμη ικανή στο να αποκυλά τέτοιους λίθους. Ποιά άλλη μπορεί να είναι από την δύναμη του Θεού; Ο Φαεσφόρος Αρχάγγελος τότε. Η φλογερή Πίστη σήμερα.

Και πραγματικά τίποτε άλλο δεν μπορεί να μετακινήσει τον λίθο εκ της θύρας του μνημείου και να παρουσιάσει στα μάτια των ανθρώπων τα εύγλωτα και υψηλά διδάγματα του κενού τάφου παρά μονάχα η Πίστη. Για πολλούς αυτός ο λίθος του Ζωοδόχου Τάφου στάθηκε λίθος προσκόμματος, που επάνω προσέκρουσαν και συνετρίβησαν διότι τους έλειψε ο Αρχάγγελος-Πίστη που θα απεκύλιε τον λίθο του μνήματος. Είναι οι δυστυχισμένοι που ο δρόλαπας του σκεπτικισμού και του ορθολογισμού τους έσβυσε την φλόγα της πίστεως. Η αμφιβολία τους βούβανε την γλυκόηχη καμπάνα της αγάπης. Κι έκανε τη ζωή τους έναν ανηφορικό Γολγοθά χωρίς Ανάσταση. Μια Μεγάλη Παρασκευή δίχως Λαμπρή. Έναν παγερό και μακάβριο τάφο χωρίς την φωτεινή παρουσία του Αρχαγγέλου που θα διατρανώνει την ανάσταση και τη ζωή, την παρηγορία και την ελπίδα.

Η πηγή του φωτισμού μας και της κάθε ελπίδος μας είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού και στέκει για όσους διατηρούν ασάλευτη την πίστη πηγή χαράς και δυνάμεως. Μιας δυνάμεως που μόνον ακατάλυτη και αστείρευτη μπορεί να θεωρείται! Για ‘κείνους που πιστεύουν μόνο στα φθηνά και φτωχά φώτα των ανθρωπίνων συλλογισμών, αποτελεί πέτρα σκανδάλου και όχι φώς και ζωή και δύναμη. Λίθος «αποκεκυλισμένος» και αποκάλυψη του κενού, αναστάσιμου Τάφου και πέτρα ζωής για τους μεν, Λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου για τους δε. Η ευτυχία των ανθρώπων θα ήταν δεδομένη αν μαζί με τα λευκά αγιοκέρια της ανάστασης άναβαν στα τρίσβαθα της ψυχής τους και την λαμπάδα της Πίστεως… Κι αν μαζί με την γλυκόηχη πασχαλινή καμπάνα χτυπούσαν και το ηχηρό σήμαντρο της Αγάπης, τότε μια αληθινή φωτοπλημμύρα χαράς και ευτυχίας θα φώτιζε και θα πύρωνε τις θλιμμένες καρδιές της σκοτεινής εποχής μας. Θα ήταν η φωτοθύελλα της Αναστάσεως, που θα διέλυε τα σκότη του μίσους και του ψεύδους. Της απάτης και της κακίας. Στις μέρες μας, που κυριαρχεί το ψεύδος και οι περισσότεροι έμαθαν να μετρούν την ζωή με το χρήμα, ότι δεν είναι αληθινό και άφθαρτο καταρέΕι παταγωδώς! Αλλά όμως συμπαρασύρει κι εκείνους που στηρίζονται σ’ αυτό. Και επειδή η πτώση είναι πρώτα πνευματική γι αυτό είναι και μεγάλη. Κυριαρχεί στους πολλούς η απελπισία διότι δεν έχουν πίστη ώστε να ελπίσουν στον Θεό. Είναι η μεγάλη αλήθεια πως εκείνος που ελπίζει στον Χριστό δεν αποτυγχάνει ποτέ!

Τη νύχτα της Αναστάσεως θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι από Χριστιανούς με αναμμένες λαμπάδες που θα μεταφέρουν στο σπίτι τους το Άγιον Φώς. Ας μην το κλείσουν μέσα στα σπίτια τους. Δεν το πήραν για να το τοποθετήσουν υπό τον μόδιο αλλά επί την λυχνία! Το πήραν για να το μεταδώσουν κι αλλού! Για να το μεταλαμπαδεύσουν και σε άλλους! Σ’ όλους εκείνους που έπαψαν να ελπίζουν σ’ αυτό το Φώς όπως αυτό κι αν ερμηνευθεί. Είναι το Φώς του Χριστού! Το Φώς της ειρήνης! Το Φώς της Γνώσεως και της Σοφίας Του! Το Φώς της Αληθείας Του! Το Φώς της Ενότητος της Εκκλησίας Του! Μόνον αν διατηρήσουμε αυτό το Φώς αναμμένο, κρατώντας το ψηλά, για να φαίνεται από παντού, τότε έχουμε πολλές πιθανότητες να το μεταλαμπαδεύσουμε όχι μόνον σ’ αυτούς που το περιμένουν, όχι μόνον σ’ εκείνους που δεν το πιστεύουν αλλά και σ’ εκείνους που δεν το θέλουν. Θα το λατρέψουν το Φώς του Χριστού, γιατί το σκοτάδι του κόσμου τους είναι πυκνό και απόλυτο.

Θα μάθουν κι εκείνοι να ανάβουν την λαμπάδα τους από τον ανοικτό Ζωοδόχο Τάφο, και θα είναι εκεί ο Αρχάγγελος κι όχι μακρυά τους όταν θα τους αναγγείλει το τρανό ειρηνικό και χαρμόσυνο μήνυμα: «Ηγέρθη! Ούκ έστιν ώδε». Ούκ έστιν ώδε ο θάνατος, αλλά η Ζωή. Ούκ έστιν ώδε το πένθος, αλλά η χαρά! Ούκ έστιν ώδε το σκοτάδι, αλλά το Φώς. «Δεύτε λάβετε φώς εκ του ανεσπέρου φωτός»! Εύχομαι σε όλα τα πνευματικά μου τέκνα, τα εγγύς και τα μακράν, στους ευλαβεστάτους Ιερείς και Διακόνους και εις όλο το πλήρωμα της καθ’ ημάς ιεράς Μητροπόλεως ο Αναστάς Κύριος Ιησούς Χριστός να χαρίσει σε όλους την πίστη και την ελπίδα ως δώρον, την ειρήνη και την αγάπη ως αρετές και την χαρά της Αναστάσεώς Του ως άγκυραν ελπίδος «ην οι πιστοί κατέχοντες αγαλόμμεθα».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ Γ.Ο.Χ.

†Ο ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΚΑΙ ΝΕΜΕΑΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΣ