«ΙΝΑ ΠΑΝΤΕΣ ΕΝ ΩΣΙ» (Ιω. Ιζ, 21)

Ο πόθος για την ενότητα της Εκκλησίας, ξεκινά από την καρδιά του Λυτρωτή του κόσμου, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ακούγεται να βγαίνει διακαής απ’ τα πανάχραντα και αψευδή του χείλη κατά την «Αρχιερατική Προσευχή» απευθυνόμενος προς τον ουράνιο Πατέρα κατά τον Μυστικό Δείπνο. Εκείνη τη νύχτα που ο σκανδαλισμός και ο φόβος των Μαθητών του θα έφταναν στο αποκορύφωμά τους, καθώς θα ερχόταν η προδοσία του «Μαθητού» να ανατρέψει την ειρήνη τους. Η αγάπη και η μεταξύ των ενότητα ήταν το κύριο μέλημα του Αρχιποιμένος Χριστού για τα πρόβατα της λογικής του Ποίμνης. «Ίνα πάντες έν ώσι»! «καθώς ημείς έν εσμέν…» (Ιω. Ιζ΄, 22), λέγει προς τον ουράνιο Πατέρα, όπως εμείς είμεθα ενωμένοι έτσι και αυτοί , οι Μαθηταί, να είναι ως ένας άνθρωπος. Ο πονηρός και εφευρέτης του διαιρέσεως και των διχοστασιών, Διάβολος, πάσχιζε και λυσσομανούσε να χωρίσει, να διαιρέσει, να διχάσει ώστε να μην τον εμποδίζει η ομόνοια και η αγάπη της ενότητος της Εκκλησίας. Και τότε θα βασίλευε… Έτσι κάνει αυτός, διαιρεί και βασιλεύει. Ο Κύριος όμως γνωρίζοντας την πανουργία και τις δολοπλοκίες του, αφήνει εντολή καινούρια «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους» (Ιω. ιγ΄, 34) τους λέγει, και συνεχίζει: «Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινόσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν» (Ιω. Ιε΄, 18). Ο κόσμος, που δεν θέλει την στενή οδό της Ταπεινώσεως, της Υπακοής στο θείο θέλημα, της αποστροφής από τον πλούτο και την καλοπέραση , της αγάπης στα όρια της θυσίας, και όλων όσων ο Χριστός, «έργω και λόγω» μας εδίδαξε, δεν αγάπησε τον εθελουσίως πτωχεύσαντα Κύριο, τον ανυπόδυτο Διδάσκαλο της αγάπης. Του ταιριάζουν, του κόσμου, καλύτερα οι «χλιδάτοι» Φαρισαίοι μ’ όλη τους την υποκρισία. Αγαπούν «τους ασπασμούς εν ταις αγοραίς και ταις πρωτοκαθεδρίαις εν ταις Συναγωγές και ταις πρωτοκλισίες εν τοις δείπνοις, και καλείσθαι υπό των ανθρώπων Ραβί, Ραβί…». Τέτοιους θέλει ο κόσμος! Κι όταν μ’ αυτούς αναπαύεται γιγαντοποιεί τον εγωϊσμό και την υπερηφάνειά του και τότε πού τόπος για τον πλησίον; Καμιά ενότητα δεν υπηρετείται τότε! Καμία αγάπη δεν ευδοκιμεί! Κι όταν φανούν παραδείγματα αγάπης και ταπεινώσεως αληθινής (που δεν απέχει τότε από την αγιότητα) τότε γίνονται οι άνθρωποι που τις υπηρετούν αντικείμενα χλεβασμού και περιφρονήσεως. Έτσι γινόταν πάντα. Άρα ο κόσμος δεν έχει το ίδιο πνεύμα με την Εκκλησία του Χριστού. Δεν υπηρετεί την αλήθεια διότι αρέσκεται στο ψεύδος. Δεν καλιεργεί την ταπείνωση διότι τρέφει τον εγωισμό του. Δεν κατανοεί την αξία των λόγων του Υιού και Λόγου του Θεού, διότι ο Διάβολος ήδη παρενέβαλε και αλλοίωσε το θεϊκό μήνυμα. Δέχθηκε την ευκολία του πονηρού σπόρου και όχι τον κόπο του αγαθού. Ο κόσμος κινείται στα πλαίσια της καλοπέρασης, της ευκολίας, του ψεύτικου και αδιαφορεί για το αληθινό. Δεν αδιαφορεί όμως ο Κύριος! Επιλέγει ότι συμπορεύεται με την Αλήθειά Του. και την Αλήθειά του την έδωσε καθαρή και ανόθευτη σε μας. Έτσι ζητά και τους δικούς του, τα παιδιά του, να είναι δικοί του έχοντας το δικό Του Πνεύμα και ομολογώντας την δική του Αλήθεια «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν Πνεύματι και Αληθεία δή προσκυνείν»(Ιω. δ΄, 24) Η Αλήθεια του Θεού είναι Φώς και το Φώς είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός «Εγώ Φώς εις τον κόσμον ελήληθα» (Ιω. ιβ΄, 46) και το Πνεύμα του είναι Πνεύμα ευθές, Πνεύμα ενότητος, Πνεύμα Άγιον! Αυτό το Πνεύμα δεν το έχει ο κόσμος ούτε και το θέλει. «το Πνεύμα της αληθείας, ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό. Υμείς δε γινώσκετε αυτό ότι παρ’ υμίν μένει και εν υμίν έσται».(Ιω. ιδ΄, 17) Εκεί επικρατεί ακάθαρτο πνεύμα, πνεύμα πλάνης, πνεύμα πλεονεξίας, πνεύμα ειδωλολατρείας, πνεύμα κακίας και με τις υπαγορεύσεις του πορεύεται την οδό της απωλείας. Γεννάται όμως πάλι, ένα ερώτημα: Η Εκκλησία του Χριστού βρίσκεται μέσα στον κόσμο και αποστολή της είναι ο ευαγγελισμός του κόσμου και της Αληθείας του Χριστού. Πρέπει η Εκκλησία ή ο πιστός, ο Χριστιανός να φεύγει λοιπόν από τον κόσμο; Και πως θα τον ευαγγελίσει αν φεύγει; Λέγει ο Κύριος στην Αρχιερατική του Προσευχή: «Ούκ ερωτώ ίνα άρεις αυτούς εκ του κόσμου αλ’ ίνα τηρήσεις αυτούς εκ του πονηρού». Η τήρησις εκ του πονηρού επιτυγχάνεται με πολλή ακρίβεια όταν διαχωριστούμε από την κοσμική νοοτροπία. Η μελέτη του ιερού Ευαγγελίου και των θείων Γραφών μας δίνει απολύτως σωστές κατευθύνσεις για το πώς θα πολιτευθούμε μέσα στον κόσμο και ανάμεσα σε ανθρώπους, αδελφούς και πλησίον μας κατά τα’ άλλα, αλλά με πολύ διαφορετικό Πνεύμα από εκείνο που λάβαμε εμείς. «Ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμε εις ενότητα πάντας εκάλεσε…» (κοντάκιο Πεντηκοστής). Όλοι ενθυμούμεθα την εξιστόρηση εκείνη της αγίας Γραφής, στην Παλαιά Διαθήκη, περί του πύργου της Βαβέλ. Όταν οι άνθρωποι έφθασαν στο απόγειο της ασεβείας τους ο Τριαδικός Θεός μας, σύγχυσε τις γλώσσες τους «καταβάντες συγχέωμεν αυτών τας γλώσσας». Διαμέρισε τα έθνη δια του Λόγου. Όταν δε η ευσέβεια του ανθρώπου (δια του Θεανθρώπου) έφθασε στο απόγείο της, τότε ο Τριαδικός Θεός έ ν ω σ ε τα έθνη δια του Χαρίσματος των γλωσσών, πάλι δηλ. δια του Λόγου. Το Πανάγιο Πνεύμα διαμοιράζοντας τα Χαρίσματα ένωσε τους ανθρώπους. Προς τούτο δε ο Σωτήρας Χριστός απέστειλε τους Αγίους του Μαθητές και Αποστόλους «πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το Ευαγγέλιον πάσι τη κτίσει. Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται» και «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην ημίν» (Ματθ. κη΄, 19-20) Η αγία Του εντολή είναι ξεκάθαρη: ένωση των ανθρώπων εν τη Αληθεία του Παναγίου Πνεύματος! Δεν τους είπε «εσείς, εντάξει, με γνωρίσατε και σωθήκατε, μη σας νοιάζει για τους άλλους. Όλοι σ’ έναν Θεό πιστεύουν, ο καθένας με τη Θρησκεία και την ιδιαιτερότητά του…», όπως συνηθίζουν να λέγουν οι σημερινοί αιρετικοί, οικουμενιστές και συγκριτιστές που νομίζουν πως ο Χριστός συμφωνεί μαζί τους, επειδή ψευδεπίγραφα επαγγέλονται την «αγάπη» που δίδαξε. Δεν δίδαξε ο Κύριος ψεύτικη αγάπη! Ο Θεός έδωσε εντολή πρώτον «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, εξ όλης της ψυχής σου, και εξ όλης της ισχύος σου, και εξ όλης της διανοίας σου και τον πλησίον σου ως σεαυτόν»!(Λουκά ι΄, 27) Συμφωνεί η εντολή της τέλειας και ζηλωτικής αγάπης («εγώ ειμί Θεός ζηλωτής») με τη γλυκανάλατη ψευτοαγάπη των Οικουμενιστών; Η οποία μάλιστα κέρδισε τη λυκοφιλία των Αιρετικών… Πρώτα προς τον Θεό τέλεια αγάπη, ανυπόκριτη Πίστη, ακραιφνή ομολογία και πνεύμα αληθείας και κατόπιν αγάπη προς τον πλησίον, όποιος και αν είναι αυτός, ποτέ όμως εις βάρος της Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Η αγάπη είναι γνήσια και ανυπόκριτη όταν βασίζεται στην αλήθεια! Εδώ λοιπόν στην Εκκλησία του Χριστού, που ακόμη διακονείται ο λόγος της γνήσια αγάπης στη βάση της Αλήθειας, και της γνησιότητος της Πίστεως, πρέπει να λάμπει, λαμπρότερη από κάθε Μίτρα, ως κορωνίδα η ενότητα! Ίσως και να είναι το γνώρισμα των Χριστιανών βάσει των λόγων του Κυρίου μας «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχηται εν αλλήλοις »(Ιω. ιγ΄, 35). Το Πνεύμα το Άγιον, Ο Παράκλητος, «το Πνεύμα της Αληθείας, ό παρά του Πατρός εκπορεύεται…»(Ιω. ιε΄, 26) είναι ο σύνδεσμος και ο εγγυητής της ενότητος της Εκκλησίας. Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό ούτε και να διακηρύξει κάτι άλλο, διότι τότε θα γίνει αιρετικός. Το Πνεύμα το Άγιον συνέχει την Εκκλησία και συγκροτεί όλο τον θεσμό της. Ο κυριότερος θεσμός είναι το ότι η Εκκλησία είναι το ίδιο το Θεανθρώπινο Σώμα, επεκτεινόμενο εις τους αιώνας και εμείς είμεθα τα μέλη του. Αν είμεθα μέλη του Σώματος του Χριστού, κατά τον Άγ. Απόστολο Παύλο, τρεφόμεθα από το ίδιο αίμα, το Αίμα του Κυρίου μας. Να λοιπόν η εφαρμοσμένη ενότητα την οποία α ρ ν ο ύ με θ α με τις διχοστασίες μας. «εγώ είμαι του Παύλου, εγώ του Κηφά, εγώ του Απολλώ…» «Μεμέρισται Χριστός;» Διαιρέθηκε ο Χριστός; Διαιρέθηκε το Σώμα Του, το Σώμα της Εκκλησίας; Πάψαμε να τρεφόμεθα από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού; Αυτά τα πράγματα ξεκινούν από καταγέλαστες πράξεις και καταλήγουν σε πολύκλαυστες πληγές. Ο πόθος της ενότητος διακατέχει τον λαό του Θεού και ακούγεται ως μυριόστομη ευχή από τα χείλη των ευσεβών απευθυνομένη προς τον Θεό Πατέρα όπως ακριβώς ακούστηκε από τα χείλη του Κυρίου μας. «ίνα πάντες έν ώσι καθώς και ημείς…» «τήρησον αυτούς εν τω ονόματί Σου…» Έτσι και ο λαός μας: «φώτισέ τους να ενωθούν, να πάψει αυτό το κακό, να είμαστε όλοι ένα…» Και αν η φωνή του ευσεβούς φθάνει και εισακούγεται εις τον Θεό, πόσο μάλλον η φωνή του Λαού του Θεού που αποτελεί την λογική του Ποίμνη, τη δική του Ποίμνη! Εκείνος είναι ο Αρχιποιμένας, ο Αρχιερέας, ο Βασιλέας της Δόξης! Εμείς είμεθα δούλοι του και υπηρέτες, διακονητές του Λαού, του περιουσίου Λαού του Κυρίου! Τσοπανάκια στο μεγάλο κοπάδι των λογικών προβάτων του Αρχιποίμενος Χριστού. Αν έρθει και δεί το κοπάδι του μοιρασμένο, αλοίμονό μας…! Το κοπάδι Του θα το ανασυντάξει, θα το επανασυνάξει «εις έν», αλλά εμάς «κακούς, κακώς απολέσει…». Εκείνος θα βρεί να αντικαταστήσει τους τσοπάνηδες της Ποίμνης Του (γιατί είναι δική του η Ποίμνη). Εμείς πού θα βρούμε τέτοιον Φιλάγαθο Δεσπότη…; Απαραίτητο λοιπόν να γρηγορούμε υπέρ της ενότητος της Εκκλησίας, μήποτε βρεθούμε αναπολόγητοι εν ημέρα Κρίσεως. Ευτυχώς η φωνή του Λαού δεν είναι μόνη που κραυγάζει. Ασφαλώς υπάρχουν πολλοί, και κατά τη δική μας εκτίμηση, πάρα πολλοί Γνήσιοι Ορθόδοξοι Κληρικοί, εβρισκόμενοι στις τάξεις της Εκκλησίας μας, του Πατρώου εορτολογίου, ανήκοντες τόσο στον κατώτερο όσο (θέλουμε να πιστεύουμε) και στον ανώτερο Κλήρο, που βλέπουν και αναγνωρίζουν την ανάγκη της ενότητος και το ξεπερασμένο των διχοστασιών. Εμείς, όπου ακούμε ή βρίσκουμε αυτές τις ελπιδοφόρες φωνές, θα τις ενισχύουμε και θα τις αναδεικνύουμε όσο μπορούμε περισσότερο. Και κάνοντας την αρχή, αναδημοσιεύουμε εδώ ένα άρθρο το οποίο βρήκαμε εις το έγκριτο περιοδικό «Άμπελος η Αληθινή», το οποίο αποτελεί το δημοσιογραφικό όργανο της ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, πατρώου, ορθοδόξου εορτολογίου, για το οποίο συγχαίρουμε τον εκδότη του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ.κ. Νήφωνα. Δημοσιεύθηκε στο τεύχος με αριθ. Φύλλου 29, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2006, σελ. 19 (ακολουθεί-συμπληρώνει άρθρο περί των Τριών Ιεραρχών): «ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ» «Τον 11ο αιώνα δημιουργήθηκε σχίσμα μεταξύ των Χριστιανών για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος από τους Τρεις Ιεράρχες. Τότε, για να παύσει η διαίρεση, με Θεία νεύση οι Τρεις εμφανίσθηκαν σε ζωντανό όραμα μέσα σε άπλετο Ουράνιο Φώς στον επίσκοπο Ευχαΐτων Ιωάννη και του είπαν: «Εμείς ένα είμαστε, δεν έχουμε καμία εναντιότητα μεταξύ μας. Και οι τρεις συγγράψαμε διδασκαλίες κινούμενοι από το Άγιο Πνεύμα για τη σωτηρία των ανθρώπων. Δεν υπάρχει πρώτος και δεύτερος, αλλά εάν τον ένα ονομάσεις, και οι άλλοι ακολουθούν». Και με υπόδειξή τους καθιέρωσε την κοινή εορτή τους στις 30 Ιανουαρίου. Η εορτή αυτή διασαλπίζει την ενότητα όλων των Αγίων ως ενδόξων μελών του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Επειδή, λοιπόν, η εορτή των Τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε ως λύση μιάς διαίρεσης των Χριστιανών και επειδή για την αγάπη, ειρήνη και ενότητα των Χριστιανών εδίδαξαν με πόνο ψυχής και οι τρεις αυτοί Άγιοι, γι αυτό η εορτή τους δίνει ένα μεγάλο μήνυμα ενότητας και ομόνοιας σε όλους. Για να τιμήσουμε, λοιπόν, πρεπόντως τη μνήμη τους ενωτιζόμενοι το σωτήριο αυτό μήνυμά τους, θα πρέπει την ημέρα της μνήμης τους, να κάνουμε οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι Ιερέ Αγρυπνία ικετεύοντας αυτούς μετά πόθου ψυχής, ταπείνωσης και δακρύων, όπως μεσιτεύσουν οι τρισμέγιστοι αυτοί άγιοι προς τον Φιλάνθρωπον Κύριον: Να ξεσκεπάσει και να απομακρύνει όλους τους κακόδοξους, νεωτεριστές, σκανδαλοποιούς, πονηρούς και εγκάθετους εκ των σκοτεινών δυνάμεων, οι οποίοι δημιουργούν και διαιωνίζουν τα σχίσματα. Και να φωτίσει τους καλοπροαιρέτους Γνησίους Ορθοδόξους να μεριμνήσουν θερμά, ταπεινά και με αγάπη για την ενότητα όλων των ευσεβών Γνησίων Ορθοδόξων, ώστε να επιτευχθεί η Θεάρεστη εν αληθεία ενότητα, η «κατά το θέλημα του Χριστού, εν Πνεύματι Αγίω συμφωνία», όπως παραγγέλει ο Μέγας Βασίλειος (PG 31, 661). Έτσι, με των Αγίων τις πρεσβείες, να κατορθωθεί η «ανωτέρα από όλα ειρήνη και ομόνοια, για να δοξάζουμε τον Τριαδικόν Θεόν με ένα φρόνημα και να δοξάζεται δι αυτής ο Θεός», ως λέγει ο Άγιος Γρηγόριος, ο οποίος εκφώνησε τρεις υπέροχους ειρηνικούς (Ε.Π.Ε. 1). Διότι, ως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «η ειρηνική ενότητα και ομόνοια των πιστών προσελκύει τους ανθρώπους στην πίστη περισσότερο και από τα θαύματα, γι’ αυτό έχει και μεγαλύτερη δόξα, ενώ η διάσπαση των πιστών σκανδαλίζει πάρα πολύ» (Ε.Π.Ε. 14, 594-596). Γι’ αυτή την ενότητα μας φωνάζει και ο Κύριος με τον απόστολο Παύλο: «πληρώσατέ μου την χαράν, ίαν το αυτό φρονήτε, την αυτήν αγάπην έχοντες, σύμψυχοι, το έν φρονούντες, μηδέν κατά εριθείαν ή κενοδοξίαν, αλλά τη ταπεινοφροσύνη» (Φιλιππης. Β΄ 1-4) Θα τον ακούσουμε; Θα μιμηθούμε την μεταξύ των αγίων αγάπη»;

Ευχόμεθα να πληθύνουν οι φωνές και να επιτευχθεί η ενότητα. Ευχόμεθα επίσης όσοι τώρα μιλούν και όσοι φωνάζουν για ενότητα να συνεχίσουν αυτόν τον αγώνα χωρίς να δειλιάσουν από τις ενδεχόμενες αντιξοότητες και τις αντίθετες φωνές που ναι μεν θέλουν την ενότητα αλλά…κάτω από την δική τους ράβδο, ως μόνοι «σωστοί»..! Αυτά να τα ξεχάσουμε, μια και στερούνται εκκλησιολογίας (ακόμη και κοινής λογικής) και καταντούν γελοία… Έχουν ως αποτέλεσμα μόνον τον διχασμό. ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ και μόνον ΕΝΟΤΗΤΑ με κάθε τρόπο, με όποιο τίμημα! Ας γίνει α υ τ ο σ κ ο π ό ς για τον καθένα μας! Εν αληθεία! Εν Αγίω Πνεύματι! Εν Χριστώ! «ΙΝΑ ΠΑΝΤΕΣ ΕΝ ΩΣΙ».