ΟΙ ΑΗΙΟΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ - Ο ΑΓΙΟΣ ΜΥΡΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ο ανεξικακος και αφιλαργυρος επισκοπος «Μυρων ο θειος, αρετης μυρου πνεων, ευωδιας προσεισιν οσμη Κυριω» Here is a short introductory text about us

Ο Άγιος Μύρων, επίσκοπος Κρήτης, εγεννήθη στα μέσα του τρίτου αιώνος μ. Χ. κοντά στην Κνωσό, στην αρχαία πόλη Ραύκο ή Ραυκία της Μινωικής εποχής, στην περιοχή οπού σήμερα βρίσκεται η κωμόπολις Άγιος Μύρων. Ιστορικώς η ζωή του ανάγεται στην εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορος Δεκίου και υπολογίζεται ότι εκάλυψε περίπου έναν αιώνα (250-350μ.Χ.). Γόνος ευσεβών γονέων ανετράφη «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Ήδη δε από την παιδική του ηλικία ο Άγιος είχε προικιστεί με πολλά χαρίσματα και εργαζόταν πνευματικά σ’ αυτά αυξάνοντάς τα όπως ο καλός δούλος του Ευαγγελίου. Απ’ όλα τα χαρίσματά του όμως ξεχώριζαν η ελεημοσύνη και η ανεξικακία του. Όταν ενηλικιώθηκε παντρεύτηκε νομίμως και ζούσαν και ετρέφοντο καλλιεργώντας την γή. Από δε της καρποφορίας και της εσοδείας των κτημάτων του, ελεούσε τους πτωχούς. Όσο δε αυτός ελεούσε, τόσον οι καρποί των αγρών του αύξαναν. Ο ιερός Συναξαριστής αναφέρει ότι κάποτε συνέλαβε επ’ αυτοφόρω στο αλώνι του δέκα άνδρες να κλέβουν το σιτάρι. Από την πλεονεξία τους γέμισαν τόσο πολύ τα σακιά τους, ώστε δεν μπορούσαν να τα σηκώσουν καθόλου. Ούτε όμως και άδειαζαν καθόλου σιτάρι για να ελαφρύνουν. Βλέποντάς τους ο Άγιος να καταβάλουν τόσον κόπο προκειμένου να αμαρτήσουν, τους λυπήθηκε και πήγε και τους βοηθούσε να τα μεταφέρουν, ώστε να τους απαλλάξει από το αμάρτημα, καθώς πλέον τους τα έδιδε ο ίδιος, και την ελεημοσύνη να κερδίσει. Τους δέσμευσε δε να μην το φανερώσουν σε κανέναν για να μην χάσει τον πνευματικό μισθό, αλλά τους συνεβούλευσε και τους παρότρυνε να μην ξανακλέψουν αλλά να του ζητήσουν ότι θέλουν και θα τους τα δώσει, για την αγάπη του Χριστού. Καταντροπιασμένοι εκείνοι και εν κατανύξει, βλέποντας την αγιότητά του, του ζητούσαν συγχώρηση. Λίγο καιρό μετά τον γάμο του η πιστή και συνετή του Σύζυγος εκοιμήθη. Εκείνος τότε αδέσμευτος πλέον και απερίσπαστος από τον κοσμικό βίο αφοσιώθηκε στην Λατρεία του Κυρίου γενόμενος Ιερεύς της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν έπαυσε ο κατά των Χριστιανών διωγμός, ο Άγιος Μύρων ανήλθε ψήφω κλήρου και λαού, εις το Αρχιερατικό αξίωμα και έγινε Επίσκοπος της Κρήτης. Τα πολλά χαρίσματα του Παναγίου Πνεύματος, τα οποία έφερε και οι αρετές που είχε αποκτήσει ήταν η αιτία για την ανάδειξή του στην προεδρία της Συνόδου της Κρήτης. Πολλές δυνάμεις και θαύματα έκανε, πολλούς έσωσε, πολλούς έφερε στην οδό της αληθείας του Ευαγγελίου. Και μεταξύ των θαυμάτων του είναι και το εξής: Μετά από πολυετή προσφορά στην Εκκλησία, ο θεόληπτος αυτός Αρχιερεύς απεσύρθη από την Διοίκηση της Εκκλησίας και εγκαταβιώνει για να μονάσει σε μία σπηλιά στη δυτική πλευρά του λόφου, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το ιερό προσκύνημά του με το αγίασμά του. Στον χώρο αυτό έζησε επί είκοσι έτη εγκρατευόμενος και προσευχόμενος. Την περιοχή τότε ελυμαίνετο ένας δράκοντας, (ίσως μεγάλο φίδι), ο οποίος έβλαπτε τον τόπο και είχε γίνει ο τρόμος των κατοίκων. Αυτόν τον δράκοντα ο Άγιος Μύρωνας έδιωξε μέσα από την φωλιά του και τον θανάτωσε μόνον δια του λόγου του. Άλλοτε πάλι εσταμάτησε τη ροή του ποταμού Τρίτωνος ο οποίος επλημμύρισε όταν έμελλε να περάσει ο Άγιος. Και μη υπάρχοντος άλλου τρόπου ο Άγιος επρόσταξε και αναχαιτίσθηκαν τα ύδατα. Ο ποταμός δεν έτρεχε αλλά παρέμεινε στάσιμος από την ώρα που πέρασε ο Άγιος έως ότου επέστρεψε. Και τότε αποστέλλοντας και μόνο τη ράβδο του επανήλθε εις την φυσική του ροή. Έτσι οσίως και θεοφιλώς ζήσας τον επί γης βίο του, υπέργηρος και σε ηλικία εκατό ετών, και αφού λαμπρώς πανηγύρισε στις εορτές των Αγίων Μαρτύρων, εξεδήμησε προς Κύριον, αφήνοντας πίσω του μέγα παράδειγμα συγχωρητικότητος, ανεξικακίας, ταπεινώσεως και ελεημοσύνης, για την αγιοτόκο Κρήτη, την μεγαλόνησο που ταξιδεύοντας στους αιώνες, όσο κι αν κλυδονίζεται κατά καιρούς, δεν απολείπουν απ’ μαυτήν οι φάροι στο πέλαγο του κόσμου για να ξαναβρίσκει την σωστή πορεία της. Η πνευματικότητα που πρέπει να διέπει τους Κρήτες, μπορεί να μην είναι κτήμα όλων, αλλά δεν εξέλειψε από την Κρήτη. Με τέτοια παραδείγματα, όπως ο Άγιος Μύρων, Επίσκοπος Κρήτης, υπάρχει ελπίδα για καλύτερο πνευματικό μέλλον, το οποίο όμως έχει ως προϋπόθεση την προσπάθεια των όντως πνευματικών ανθρώπων, του κατωτέρου και ανωτέρου κλήρου, ώστε τα παραδείγματα αυτά να φθάνουν στον λαό. Ο λαός σήμερα ταλανίζεται από προβλήματα και από βιωτικές δυσκολίες και δεν του αφήνουν χρόνο να τραφεί και να αναπτυχθεί πνευματικά, όπως τότε με τους Εβραίους στην Αίγυπτο. Απαραίτητο λοιπόν να ανοίξουν το στόμα τους οι Ιερείς και να διαφωτίζουν τον λαό του Θεού, επί της Πίστεως και της όντως αληθείας του Ευαγγελίου. Να πάψουν να νοθεύουν την αλήθεια της Ορθοδοξίας με τα ψεύδη των Δυτικών, Παπικών και Προτεσταντών, των Αιρετικών εκείνων που έχασαν κάθε μορφή Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Να ξαναπιστέψουν άδολα όσα διδάσκει η Αγία και αμώμητος Πίστη των Ορθοδόξων, η δισχιλιετής και αψευδής, η οποία ποτέ δεν πρόδωσε τις αρχές του Ευαγγελίου αλλά τις κράτησε ανόθευτες εως αίματος και εως θανάτου των αξίων Υπηρετών της. Όπως ο Άγιος Μύρων, όπως όλοι οι Άγιοι της Κρήτης, όπως όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, όπως ο ίδιος ο Χριστός. «Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής»! Απολυτίκιον ήχος γ΄ Θείας πίστεως. Μέγας ήλιος ώφθης εν Κρήτη, τοις σοίς θαύμασι πάντας πυρσεύων, Πάτερ Μύρων Ιεράρχα πανθαύμαστε. Ως ουν το ρείθρον του Τρίτωνος έστησας, και τον ολέθριον δράκοντα έκτεινας, ούτως Άγιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος. Κοντάκιον ήχος δ΄ ταχύ προκατάλαβε. Τω μύρω του Πνεύματος, Αρχιερεύς θαυμαστός της Κρήτης γενόμενος, ταις των θαυμάτων βολαίς, την νήσον ελάμπρυνας. Σύ γαρ προστάτης μέγας της Σής ποίμνης εδείχθης, πάσι τοις εν ανάγκαις βοηθών Πάτερ Μύρων, και νύν απαύστως πρέσβευε, υπέρ των τιμώντων Σε. Μεγαλυνάριον Χαίροις ο της Κρήτης θείος Ποιμήν, Μύρων Ιεράρχα και μεσίτης προς τον Θεόν, χαίροις ο πηγάζων θαυμάτων θεία ρείθρα, τοις πίστει προσιούσι τη προστασία σου.