Ορθοδοξα χριστουγεννα 2009 - «ΔΙΕΛΘΩΜΕΝ ΔΗ ΕΩΣ ΒΗΘΛΕΕΜ…» (Λουκα β΄, 15)

Σεβασμιώτατε Πατέρα και Δέσποτα, Μητροπολίτα Νεμέας και πάσης Κορινθίας κ.κ. Παγκράτιε.

Σεβαστέ πάτερ, Αξιότιμε κ. Αντιδήμαρχε Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα, την μεγάλη αυτή εορτή της Εκκλησίας μας, όλοι προετοιμαζόμεθα για να την γιορτάσουμε επάξια. Τα πάντα κινούνται στο πνεύμα των εορτών. Ο κόσμος, τα καταστήματα, η κίνηση, τα σπίτια, και περισσότερο απ’ όλους τα παιδιά, όλοι συντονίζονται σ’ ένα εορταστικό ωράριο. Λίστες με ψώνια, λίστες με δώρα, λίστες με καλεσμένους, λίστες με μενού… Στολίδια, έλατα, καραβάκια, φώτα, λαμπιόνια, μπάλες, τα πάντα επιστρατεύονται για τη μεγάλη ημέρα ή μάλλον νύχτα: τη Νύχτα των Χριστουγέννων. Την Άγια Νύχτα..! Ποιος δεν τραγούδησε χριστουγεννιάτικα τραγούδια; Ποιος δεν σιγοέψαλε τους εκκλησιαστικούς ύμνους «Η γέννησή Σου, Χριστέ…» και «Η Παρθένος σήμερον…»; Ή ποιος δεν έψαλε τα κάλαντα με το τριγωνάκι στις πόλεις και ίσως τα ποιο παραδοσιακά στα χωριά και στην επαρχία, αλλιώτικα, ποιο όμορφα, με όργανα παραδοσιακά και λόγια που προκαλούν συγκίνηση και ζεστασιά στην καρδιά μας… Όλοι, άλλος λίγο άλλος πολύ αισθανόμαστε βαθιά μέσα μας, όπως παλιά όταν ήμασταν κι εμείς παιδιά. Η χαρά των παιδικών μας Χριστουγέννων, ερμηνεύεται σήμερα από ‘μας διαφορετικά. Δεν έχει την ίδια ένταση, δεν έχει την ίδια λάμψη, όμως έχει τις ίδιες μνήμες πάλι και πάλι και κάθε φορά και διατηρείται ζωντανή. Όποτε θελήσουμε μπορούμε να την αναζωπυρώσουμε, σαν τη φωτιά στο τζάκι… Γεμίσαμε βέβαια και τη ζωή μας με χίλιες βιοτικές μέριμνες, που ενώ είχαν σαν σκοπό τους να κάνουν τη ζωή μας πιο άνετη και πιο εύκολη, έχασαν τον στόχο τους και την έκαναν πιο φορτωμένη, πιο αγχώδη, πιο πιεσμένη και τελικά πιο δύσκολη. Είναι ίσως ο κυριότερος λόγος που μας απομακρύνει από τις μνήμες που προαναφέραμε. Και είναι φυσικό και αναμενόμενο, όταν αγωνίζεσαι να τα βγάλεις πέρα, όταν αγωνιάς για το πώς θα ανταπεξέλθεις στις υποχρεώσεις σου, όταν είσαι άνεργος ή η δουλειά σου είναι αβέβαιη, όταν τα οικονομικά σου δεν σου επιτρέπουν να σκεφθείς παραπέρα από τους λογαριασμούς και τα δάνεια, όταν πρέπει να ζήσεις την οικογένειά σου, όταν η γενικότερη κατάσταση είναι τόσο ρευστή, όταν μεγαλώνεις παιδιά μέσα σ’ έναν κόσμο που δεν σε εμπνέει καθόλου και δεν σου εγγυάται το αύριο, όταν υπάρχει η απειλή της οικονομικής κρίσεως (έστω και τεχνιτή), όταν υπάρχει η απειλή των χρεών και της Εφορίας, όταν υπάρχει η απειλή της πανδημίας της γρίπης (έστω και αυτή τεχνιτή), όταν τόσα και τόσα, λοιπόν, βασανίζουν καθημερινά το μυαλουδάκι μας, πώς να στραφούμε στις μνήμες και στις εορτές των Χριστουγέννων με την ίδια διάθεση που είχαμε παιδιά..; Λογικό και αναμενόμενο. Όλο αυτό μου θυμίζει την ιστορία εκείνη στην Παλαιά Διαθήκη, που οι Εβραίοι ήταν υπόδουλοι και σκλάβοι των Αιγυπτίων. Για να μην κάνουν παιδιά, λοιπόν, και αυξάνονται, ο Φαραώ τους επέβαλε την εξοντωτική εργασία στις πυραμίδες και τα ανάκτορα και άλλα δημόσια έργα, ώστε να εξαντλούνται και να μην έχουν ούτε δύναμη ούτε όρεξη ούτε κουράγιο. Αυτό συμβαίνει και σήμερα σε μας. Εκείνοι (οι όποιοι εκείνοι) που δεν θέλουν να έχουμε πνευματική διαύγεια, που δεν θέλουν να έχουμε δύναμη και κουράγιο, και ενοχλούνται από την πρόοδο και τον πολιτισμό και την ευημερία των λαών, φροντίζουν να έχουμε όλα τα ανωτέρω δεινά, ώστε να μην μπορούμε να αποδώσουμε πνευματικούς και πολιτισμικούς καρπούς, αλλά μόνον φόρους. Προσπαθούν να αντικαταστήσουν στην καρδιά μας την χαρά με τον τρόμο και την φυσιολογική λύπη με τον πανικό και την απόγνωση. Φθάνει κανείς να ανοίξει την τηλεόρασή του και βάζει στο σπίτι του και τις επτά πληγές του Φαραώ που προαναφέραμε..! Όμως… Ήταν νύχτα. Τέτοιος καιρός όπως τώρα, Δεκέμβριος. Στους γύρω λόφους επικρατούσε η γνωστή ησυχία της υπαίθρου. Στη μικρή κωμόπολη της Βηθλεέμ οχλαγωγία και θόρυβος πολύς από τον κόσμο που είχε μαζευτεί για την απογραφή που διετάχθει από τον Καίσαρα Αύγουστο, τότε που ηγεμόνευε στη Συρία ο Κηρύνειος, όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής Λουκάς στο ιερό του Ευαγγέλιο (Λουκά Β΄, 1-2). Στους γύρω λόφους οι ποιμένες φύλαγαν τα κοπάδια με τα πρόβατά τους. Στην Ιουδαία το χειμώνα δεν επικρατούν οι ίδιες καιρικές συνθήκες όπως εδώ ή ακόμη πιο βορειότερα. Χειμώνας ήταν, Δεκέμβριος ήταν, αλλά δεν έμοιαζε με τον βαρύ χειμώνα της κεντρικής και βόρεια Ευρώπης, ούτε της Ρωσίας ασφαλώς. Ιουδαία, Μέση Ανατολή είναι εκεί, σπάνια βρέχει, ποτέ δεν χιονίζει και τα πρόβατα δεν κινδυνεύουν από τον χειμώνα της. Κι όπως οι ποιμένες κάθονταν γύρω από τη φωτιά για να ζεσταίνονται, ξαφνικά τους περιέλαμψε ένα φώς υπερκόσμιο και μέσα στο φως μια νεανική φυσιογνωμία φάνηκε και είδαν καθαρά πως είναι ένας Άγγελος, ένας αρχάγγελος εκεί μπροστά τους! Σάστισαν! Φοβήθηκαν! Ήταν τόσο ξαφνικό και αναπάντεχο το φαινόμενο, το θαύμα που τα έχασαν! «Μη φοβάστε!» τους είπε ο ουράνιος επισκέπτης, «διότι, ιδού! Αναγγέλλω σε σάς την πιο χαρμόσυνη είδηση και σας φέρνω την πιο μεγάλη χαρά, που είναι για όλο τον λαό του Θεού: Γεννήθηκε για σας σήμερα Σωτήρας, ο οποίος είναι ο Χριστός ο Κύριος, στην πόλη του Δαυΐδ, την Βηθλεέμ! Και το σημάδι για να τον γνωρίσετε είναι το ότι θα βρείτε ένα βρέφος, νεογέννητο, απλά σπαργανωμένο, μέσα σε μια φάτνη αλόγων». Και ξαφνικά πάλι, μαζί με τον Αρχάγγελο εκείνο συνενώθηκε πλήθος ουρανίας στρατιάς Αγγέλων που έψαλαν και δοξολογούσαν τον Θεό και έλεγαν: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία»! (Δόξα στον Ύψιστο Θεό, εκεί στα υψηλά μέρη του ουρανού που κατοικούν οι Άγγελοι, και η ειρήνη Του ας βασιλεύσει στην πολυτάραχη και πολύπαθη Γη που την κατακλύζει η αμαρτία και τα βίαια πάθη των ανθρώπων, ό,τι ο Θεός εξεδήλωσε και εξέχεε την εύνοιά Του και την ευαρέσκειά του δια της ενανθρωπίσεως του Υιού και Λόγου). Και όταν οι Άγγελοι σιγά –σιγά έφυγαν και χάθηκαν από τα μάτια των ποιμένων, των αγνών και τόσο απλοϊκών ανθρώπων, εκείνοι είπαν μεταξύ τους: «Διέλθωμεν δη εως Βηθλεέμ και ίδωμεν το ρήμα τούτο το γεγονός, ό ο Κύριος εγνώρισε ημίν» Ας διέλθουμε λοιπόν την πεδιάδα της Βηθλεέμ, πρέπει να πάμε και να δούμε αυτό που μας είπε ο Άγγελος ότι έγινε, και το οποίο, ώ τιμή! μας γνωστοποίησε ο Κύριος»! Ήρθαν γρήγορα και βρήκαν την Υπέραγνο Κόρη της Νααζαρέτ και τώρα πλέον Μητέρα του Θεού, την Μαρία και τον γέροντα προστάτη της τον Ιωσήφ, τον Μνήστορα, και στη φάτνη των αλόγων, μέσα στα ζεστά άχυρα Εκείνον! Εκείνον που καταδέχθηκε να τον ονομάσουμε εμείς οι μικροί και ασήμαντοι «μικρό Χριστούλη»! Εκείνον, που γεμίζανε τα παιδικά μας ματάκια από την μορφή Του. Το μικρό βρέφος της Παναγίας που το προσκυνούν Άγγελοι και Ποιμένες και Σοφοί από τα βάθη της ανατολής και αποθέτουν στα πόδια του τα πανάκριβά του δώρα: χρυσό και λιβάνι και σμύρνα… Εκείνον, που τραγουδούσαμε στα κάλαντα πως «εν τω σπηλαίω τίκτεται εν φάτνη των αλόγων, ο Βασιλεύς των ουρανών και Ποιητής των όλων…» Εκείνα τα κάλαντα έφθαναν μέχρι τον ουρανό, χωρίς εμείς να προσπαθήσουμε πολύ. Ενώνονταν με τις δοξολογίες των Αγγέλων του Θεού, οι φωνούλες (φάλτσες συχνά) των Αγγέλων της γης: των παιδιών αυτού του κόσμου… Οι Ποιμένες, για να επιστρέψουμε στα σωτήρια γεγονότα εκείνης της νύχτας, είδαν και γνώρισαν και πιστοποίησαν την αλήθεια των λεγομένων του Αγγέλου. Δεν το κράτησαν όμως μόνο για τον εαυτό τους. Το διέδωσαν, το είπαν και σε άλλους. Διασάλπισαν το μήνυμα της Γεννήσεως του Χριστού! Ομολόγησαν την γέννηση και την επί γης παρουσία του Κυρίου! Έγιναν Απόστολοι πρίν από τους Αποστόλους! Έγιναν κήρυκες και ευαγγελιστές πρίν γραφτεί το Ευαγγέλιο! Σκόρπισαν τη χαρά και την ειρήνη που τους ανήγγειλε ο Άγγελος! Και όλοι όσοι άκουσαν το μήνυμα, θαύμαζαν και δοξολογούσαν τον Ύψιστο Θεό, που δεν εγκατέλειψε τον κόσμο Του στην αμαρτία, αλλά μέσα στη νύχτα ξημέρωσε με το φώς της Αληθείας καθώς ανέτειλε ο «της Δικαιοσύνης ο Ήλιος ο νοητός» ο Χριστός. Είδατε πόσο εύκολο είναι να ξεχάσουμε τα προβλήματα και τις βιοτικές μας μέριμνες για λίγο και να ταξιδέψουμε εκεί στη Βηθλεέμ, την Άγια Νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός; Και τώρα, δουλειά! Αυτά τα Χριστούγεννα (έχουμε μέρες μπροστά μας) να τα ζήσουμε όσο πιο έντονα πνευματικά και συναισθηματικά μπορούμε! Καλά τα ψώνια και τα τραπέζια, καλά τα στολίδια, τα δέντρα και τα τραγούδια, ωραία – δεν λέω – τα λαμπάκια στα μπαλκόνια της πόλης αλλά μήπως ξεχάσαμε κάτι..; Υπάρχει και η Φάτνη..! Κι έχει ο καθένας μας μια φάτνη..! Είναι η ΚΑΡΔΙΑ μας! Ο Κύριος, ο μικρός Χριστούλης δεν αναπαύεται και δεν ζεσταίνεται αλλού από την καρδιά μας! Αυτήν ξεχάσαμε… Όλοι μαζί να την ετοιμάσουμε γρήγορα! Πρέπει να είναι ταπεινή, γεμάτη ανθρωπιά, ζεστή από πίστη, φωτεινή από ελπίδα, μεγάλη από αγάπη. Και όταν έρθει ν’ ανακληθεί σ’ αυτήν ο Κύριος θα την γεμίσει από χαρά! Θα την λούσει στο φώς του Αγίου Πνεύματός Του. «Και την χαράν αυτήν ουδείς άρει αφ’ ημών»! αυτή τη χαρά κανείς δεν θα μπορέσει να μας την πάρει! Με συντονισμένες προσπάθειες, με σωστή προετοιμασία θα έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Όσοι έχουν γνώση από Εκκλησία ξέρουν το πώς. Όσοι δεν έχουν, καιρός να μάθουν! Να αγαπήσουμε τον Θεό μ’ όλη την καρδιά και την δύναμη της ύπαρξής μας και ν’ αγαπήσουμε και τον συνάνθρωπό μας όπως τον εαυτό μας! Να συγχωρήσουμε όσους μας έβλαψαν, να γλυκάνουμε όσους μας πίκραναν, να χαμογελάσουμε σ’ όλους όσους μας αδίκησαν. Να μη χαρούμε για το ότι ο «λογαριασμός» θα έρθει και γι αυτούς αλλά να ζητήσουμε από τον Χριστό να τους συγχωρήσει το εναντίον μας αμάρτημα, όπως έκανε κι Εκείνος, αθώος και αναίτιος για ότι έπαθε, συγχωρώντας τους σταυρωτές Του. Και περνώντας από το μυστήριο της Εξομολογήσεως (πόσο έχουμε ανάγκη να εξαγοράσουμε τα αμαρτήματά μας!) να καθαρίσουμε την ψυχή μας και να έρθουμε - νύχτα ακόμη – την άγια Νύχτα, ανήμερα Χριστούγεννα να κοινωνήσουμε από τα χέρια Ορθοδόξου Ιερέως, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ιδού, ο Χριστός μέσα στην καρδιά μας! Τέτοια Χριστούγεννα θέλω να γιορτάσω. Τέτοια Χριστούγεννα να γιορτάσουμε όλοι μας αδελφοί μου! Κι αν έτσι κάνουμε, θα έχουμε διδάξει τα παιδιά μας με τον καλύτερο τρόπο και θα τους έχουμε δώσει μάθημα – εφόδιο για όλη τους τη ζωή! Τα παιδιά μας που τα βομβαρδίζουν καθημερινά με πλήθος κακών και δηλητηριάζουν την παιδική τους ψυχούλα με ότι σκάρτο και σάπιο. Εκείνοι που μίσησαν την αθωότητα της ηλικίας τους τα κάνουν κάθε μέρα λιγότερο παιδιά. Φορτώνουν τους παιδικούς τους ώμους με φορτία δυσβάστακτα και τα σαστίζουν, πουλώντας την γνώση και τη μόρφωση, τάχα, πολύ ακριβή. Εμείς πληρώνουμε για να ξεχάσουν να παίζουν, να ονειρεύονται, να γελούν, να κοιμούνται, να τρέχει η φαντασία τους και να δημιουργούν με το μυαλό τους και την εξυπνάδα που τους παρέχει πλουσιοπάροχα ο Ουράνιος Πατέρας – γιατί είναι πρώτα δικά Του παιδιά – και να φτιάχνουν τα σχέδια για τη ζωή τους στην οποία σε λίγο θα ξανοιχτούν. Αλλά στην ώρα τους! Ο Αϊνστάιν έλεγε πως μεγαλύτερη αξία έχει η φαντασία από την γνώση! Αν έχεις γνώσεις και δεν έχεις φαντασία τότε δεν ξέρεις ούτε τι να τις κάνεις, ούτε πώς να τις χρησιμοποιήσεις..! Ας ενισχύσουμε λοιπόν την ψυχή και την καρδιά των παιδιών. Σ’ αυτά οφείλεται το μεγαλύτερο μέρος της χαράς των Χριστουγέννων. Και όχι μόνον: σ’ αυτά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών. Κι εμείς σαν κι’ αυτά πρέπει να γίνουμε, να «νηπιάσουμε» στην κακία (όχι στο μυαλό). Να τα πάρουμε κοντά μας (αφού αφήσουμε τις βιοτικές μέριμνες που είπαμε παραπάνω) και να «Διέλθομεν δη εως Βηθλεέμ», μαζί τους. Με την αφήγησή μας να τα φέρουμε δίπλα στη φάτνη του μικρού Χριστούλη και να τα αφήσουμε να τον δούν με τα καθαρά τους ματάκια. Τα δικά μας λίγο θαμπώσανε και δεν διακρίνουν μέσα στο τόσο φώς την άχραντη μορφή Του. Να τα προτρέψουμε να πάνε να πούνε τα κάλαντα και να μοιάσουν με τα αγγελούδια του ουρανού, τα δικά μας αγγελούδια. Να τους δώσουμε το αντίδοτο του θανάτου και των ασθενειών, πνευματικών και σωματικών, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και να τους πούμε όταν Κοινωνήσουν: «Τώρα έκανες αληθινά Χριστούγεννα»! Αν ξέραμε πόσα «παραμύθια», πόσα ψέματα και πόση βία έχει μπεί στην ψυχή τους θα τρομάζαμε! Στα δικά μας παιδιά! Μην το επιτρέψουμε περαιτέρω! Αυτά τα Χριστούγεννα ας φέρουμε εμείς το μήνυμα της γεννήσεως του Θεανθρώπου στον κόσμο. Ας αρχίσουμε πρώτα απ’ τα παιδιά μας! Όπως έκαναν οι Ποιμένες! Και όταν οι άνθρωποι θα δούν να λάμπει στα μάτια μας το Φώς Του απ’ το προσωπάκι που είδαμε στη Φάτνη, θα θαυμάσουν και θα δοξολογήσουν τον Θεό και πάλι, διότι θα δούν καθαρά πως η ελπίδα τους για το καλύτερο αύριο (που τόσοι μας υποσχέθηκαν) δεν διαψεύσθηκε..! Ας γίνουμε εμείς οι Ποιμένες, οι κήρυκες της χαράς του Χριστού, η ελπίδα του κόσμου. Έχουμε μέρες για τα Χριστούγεννα. Προλαβαίνουμε! «Διέλθομεν δη εως Βηθλεέμ»! Απόψε τα παιδιά μας θα μας βοηθήσουν σ’ αυτό. Προετοίμασαν και παρουσιάζουν την ετήσια Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση προς δόξαν του εν σπηλαίω τεχθέντος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού! Την αφιερώνουν σ’ Εκείνον και την προσφέρουν σ’ εμάς. Δική τους ιδέα ήταν και η συλλογή χρηματικού ποσού με αφορμή τη γιορτή, για να τα καταθέσουν στην Τράπεζα του Χριστού! Στον βωμό της Αγάπης Του. Στο ορφανοτροφείο «Αγία Τριάς» του π. Διονυσίου Καλαργύρου, στο Ίλιον. Τα παιδιά μας θα κάνουν φέτος Χριστούγεννα μέσα στη Φάτνη του Χριστού! Κοντά στην Αειπάρθενο Κυρία Θεοτόκο και στον Δίκαιο Μνήστορα Ιωσήφ. Και ακολουθόντας τους Μάγους θα καταθέσουν κι εκείνα τα δώρα τους. Διότι «δανείζει Θεόν ο ελεών πτωχόν». Δεν ξέχασαν τα μικρά αδέλφια του Χριστού, που στερήθηκαν την αγκαλιά της Οικογένειας. Να είστε υπερήφανοι για τα παιδιά σας, όπως είμαι κι εγώ γι’ αυτά! Κι ας ευχηθώ σε όλους από τώρα: Καλά Χριστούγεννα, για όσους γιορτάσουν αληθινά. Καλές Γιορτές, για όσους γιορτάσουν τα λαμπάκια και τις γαλοπούλες… (αρχή του συντονισμού) Σεβασμιώτατε Πατέρα και Δέσποτα, Μητροπολίτα Νεμέας και πάσης Κορινθίας κ.κ. Παγκράτιε. Σεβαστέ Πάτερ, Αξιότιμε κ. Αντιδήμαρχε, αγαπητοί ενορίτες, αδελφοί, γονείς και φίλοι. Φθάσαμε κι εφέτος, λίγες ημέρες πρίν την μεγάλη εορτή της Ορθοδοξίας, την εορτή των Χριστουγέννων και παρουσιάζουμε την καθιερωμένη πλέον Χριστουγεννιάτικη Εκδ΄γλωση των Κατηχητικών Σχολείων της καθ’ ημάς ιεράς Μητροπόλεως Νεμέας και πάσης Κορινθίας. Εδώ σ’ αυτό τον ιερό Ναό της Αγ. Τριάδος κτυπά δυνατά η καρδιά της Μητροπόλεώς μας! Κι αυτό οφείλεται στα παιδιά που ζουν και δημιουργούν εδώ και απ’ αυτή τη θέση στέλνουν τα δικά τους μηνύματα στον κόσμο. Αποτελούν δε και για μας που υπηρετούμε τον Θεό και τον Λαό Του, την πηγή της χαράς και της αισιοδοξίας μας, πολλές φορές δε και εμπνεύσεως για να συνεχίζουμε να εργαζόμαστε στον αμπελώνα του Κυρίου. Απόψε φόρεσαν τα γιορτινά τους, έβαλαν τα «δυνατά» τους, και μας παρουσιάζουν ένα Χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα, όπως το ετοίμασαν. Σας προτρέπω όμως να το παρακολουθήσετε με προσοχή. Παρά το γεγονός ότι είναι μια παιδική γιορτή, φτιαγμένη από παιδιά και απευθυνόμενη σε παιδιά, μπορεί να μας διδάξει..! Έβαλαν στόχο φέτος τα παιδιά μας! Στόχο φιλαμθρωπικό, ανθρώπινο, που μπορεί ακόμη και να μας συγκινήσει! Ας αφεθούμε σ’ αυτό το πνεύμα των Χριστουγέννων της αποψινής βραδιάς, που δεν είναι άλλο από την αγάπη όλων μας για τον Σωτήρα μας Χριστό. Εγώ, κάθε χρόνο, παρακολουθώντας ή και συμμετέχοντας σ’ αυτήν την γιορτή, γεμίζω τις πνευματικές μπαταρίες μου, για να αντέξω όλο τον χρόνο που έρχεται. Και περιμένω με λαχτάρα να έρθουν και πάλι αυτές οι άγιες ημέρες, για να ξαναβιώσω απ’ την αρχή αυτή την χαρά, αυτή την πληρότητα, αυτή την παιδική ευτυχία! Μη με θεωρείτε υπερβολικό! Επαναλαμβάνω απλώς το μήνυμα του Αρχαγγέλου προς τους Ποιμένες: «Ιδού γαρ ευαγγελίζομαι υμίν χαρά μεγάλη ήτις έσται παντί τω λαώ: ότι ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ ός έστι Χριστός Κύριος»! Μαζί με τους Αγγέλους του Ουρανού, μαζί με τους Ποιμένες, μαζί με τους εξ Ανατολών Σοφούς, ας πάμε κι εμείς να προσκυνήσουμε τον νεογέννητο αλλά Προαιώνιο Υιό και Λόγο του Θεού. Μαζί με τις καμπάνες της Βηθλεέμ (που ακόμη δεν ήχησαν, περιμένοντας τη σωστή μέρα) να κτυπήσουν και οι δικές μας καμπάνες που ο ήχος τους θα σβήσει κάθε τι άλλο που ακούγεται στ’ αυτιά μας ως δήθεν σημαντικό. Αυτά τα παιδιά, το έβαλαν σκοπό να μας κάνουν να ξαναγίνουμε απόψε παιδιά, και να καταλάβουμε επιτέλους πως τίποτε δεν αξίζει περισσότερο απ’ το να έχουμε παιδική, καθαρή καρδιά.