ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ - Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ, ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

«Ει και γερων Κυριλλος ην ο γορτυνης, ηβωσαν ειχε προς ξιφος την καρδιαν»

Η πολυθαύμαστος Κρήτη, η ενδοξοτέρα όλων των νήσων, δεν έπαψε σ’ όλες τις εποχές να γεννά Αγίους, δια τούτο και ονομάσθει, ΄όπως έχουμε ξαναπεί, «αγιοτόκος». Σχεδόν κάθε μήνα έχουμε την χάριν και την χαρά να εορτάζουμε κι έναν ή και περισσότερους Αγίους που είχαν πατρίδα την ηρωική Μεγαλόνησο. Την 14η του Ιουνίου μηνός, τιμάται και γερέρεται η πάνσεπτος μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Κυρίλλου, επισκόπου Γορτύνης της Κρήτης. Ο Άγιος Κύριλλος εγεννήθη και έζησε στα τέλη του τρίτου – αρχές του τερτάρτου αιώνος μ.Χ. Στα λίγα σχετικώς που αναφέρονται στον ιερό Συναξαριστή, βλέπουμε ότι διήνησε την ζωή του με άσκηση η οποία και τον έφερε σε οσιακά ύψη αρετής και τελειότητος. Αφιερωμένος όλως εις το θέλημα του Κυρίου είλκυσε άθελά του τον θαυμασμό της Εκκλησίας. Εκρίθη λοιπόν άξιος να χειροτονηθεί Επίσκοπος, σε καιρούς δύσκολους μέσα στους διωγμούς. Όταν εχειροτονήθη είχε ηλικία εξήντα οκτώ ετών και ποίμανε την Εκκλησία της Κρήτης εικοσιπέντε έτη. Κι αφού εκυβέρνησε την Εκκλησία με αυταπάρνηση και αόκνως εργαζόμενος και κηρύττοντας το Ευαγγέλιο του Χριστού, φέρνοντας καθημερινώς νέους πιστούς στην Εκκλησία, κατηγορήθηκε ως Χριστιανός και παρεστάθη πρό του ηγεμόνος Αγριανού κατά τους χρόνους των διωκτών Αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, κατά το έτος 299 μ.Χ. Η κατηγορία ήταν ότι κήρυττε παρρησία τον Χριστό ως Θεόν αληθινό. Ο ηγεμών διέταξε και τον έδεσαν και τον έριξαν μέσα στην πυρά, που ανάφθηκε για Εκείνον. Αλλά τα μεν δεσμά του Αγίου εκάησαν τελείως, όπως και τα ξύλα της πυράς τα οποία έγιναν τέφρα, ο δε Άγιος Κύριλλος έμεινε άφλεκτος. Τούτο βλέποντας ο ηγεμών και φοβηθείς, διέταξε να τον αφήσουν να φύγει, όπως και έγινε. Το γεγονός έγινε γνωστό σ’ όλη την Κρήτη και πολλοί ειδωλολάτρες, αφού πρώτα άκουγαν το σωτήριο κήρυγμα του Γέροντος Επισκόπου, εβαπτίζοντο και γίνονταν Χριστιανοί, αποστρεφόμενοι την πλάνη των ειδώλων και των ψευδοθεών. Κάθε μέρα, όλο και περισσότεροι Έλληνες ειδωλολάτρες προσέρχονταν στην Χριστιανική Πίστη αναγνωρίζοντας στο πρόσωπον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τον Ένα και αληθινό Θεό, τον Σωτήρα του Κόσμου. Τούτο όμως δεν άργησε και πάλι να ελκύσει τον φθόνο του Διαβόλου, ο οποίος όχι μόνον τότε αλλά και πάντοτε, όποτε βλέπει να αυξάνει η Εκκλησία του Χριστού και να επικρατεί η αλήθεια, κινεί εναντίον της τα πειθήνια όργανά του, ανθρώπους κενόδοξους και κακούς, που στην προκειμένη περίπτωση ήθελαν να πιστεύουν πως υπηρετούν τους ψευδοθεούς τους, αλλά στην πραγματικότητα έκαναν εκείνο που κάνουν πάντοτε οι ισχυροί και οι εξουσιαστές των λαών: φοβούνται μην χάσουν την εξουσία και τον έλεγχο του λαού..! Πάλι, λοιπόν, ο ηγεμών διέταξε να συλλάβουν τον Άγιο Κύριλλο και να τον φέρουν ενώπιόν του. Κατηγορώντας τον ότι παραπλανά τους υπηκόους του και τους διδάσκει άλλον Θεό και όχι τους «θεούς» τους δικούς του, προσπάθησε να αποσπάσει την συγκατάθεσή του να πιστεύσει κι αυτός στα είδωλα. Δεν άργησε όμως να διακρίνει στο βλέμα και τους λόγους του υπέργηρου Ιεράρχου της Κρήτης, την περιφρόνηση και την απέχθεια και προς τους ψευτοθεούς του και προς τον ίδιο τον Ηγεμόνα. Με ντροπή και θυμό ελεγχόμενος από τους λόγους της αληθείας, άκουσε τον Κύριλλο να ομολογεί και να κηρύττει «Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον»! Γι’ αυτό και ο Αγριανός διέταξε την θανάτωση του Αγίου. Οι στρατιώτες του, πέρασαν χαλινό στο στόμα του Αγίουμε σκοπό να τον βάλουν, περιπαίζοντάς τον, να τραβήξει μια άμαξα ως άλογο. Αλλά αφού δεν ήταν δυνατόν καθώς ο Άγιος ήταν υπέργηρος σε ηλικία ενενήντα τριών ετών, τον φόρτωσαν με τον χαλινό στην άμαξα και τον πήγαιναν να τον σκοτώσουν. ¨όταν δε έφθασαν εις ένα τόπο ονομαζόμενο Ράξο, εκεί στάθηκαν τα βόδια που έσερναν την άμαξα μόνα τους, καθώς ακούσθηκε φωνή εκ του ουρανού που πρόσταζε τα ζώα να σταθούν και καλούσε τον Άγιο Κύριλλο να σπεύσει προς το μαρτύριον καθώς οι Ουρανοί άνοιξαν και τον περιμένει ο Παντοκράτωρ Κύριος Ιησούς Χριστός. Τότε λοιπόν ο Άγιος έκλινε την κεφαλή πρό της σπάθης του δημίου στρατιώτου ο οποίος και τον αποκεφάλισε. Ούτως έλαβε ο μακάριος τριπλούς στεφάνους νίκης: του Ασκητού, του Ιεράρχου και του Μάρτυρος. Ήταν 14 Ιουνίου του 303 μ.Χ. Εις αυτό το σημείον αξίζει να σημειώσουμε την ύπαρξη και άλλου ενός Αγίου Ιερομάρτυρος Κυρίλλου Επισκόπου Γορτύνης της Κρήτης, για τον οποίον λίγα σώζονται, μάλιστα δε μόνον το μαρτύριό του το οποίον έχει ως εξής: Ο Δοσίθεος Ιεροσολύμων αναφέρει ότι ένας Θωμάς ονόματι, υποκρινόμενος ότι είναι υιός και διάδοχος του Κωνσταντίνου του βασιλέως του τυφλωθέντος, το 780 μ.Χ. ώρμησε κατά της Κωνσταντινουπόλεως με την βοήθεια διαφόρων λαών, ξεκινώντας από την Συρία και πολιόρκησε την Πόλη. Ο όλος πόλεμος διήρκησε τρία έτη. Τότε αρπάζοντας την ευκαιρία οι Σαρακηνοί, κατέλαβαν την Σικελία, την Καλαβρία και άλλους τόπους της Ιταλίας όπως επίσης και την Κρήτη στην οποία και εκατοίκησαν κτίζοντας τον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο) και κυρίευσαν ενενήντα πόλεις της. Ο Επίσκοπος Γορτύνης Κύριλλος συνελήφθει απ’ αυτούς τους βαρβάρους και μη αρνούμενος τον Χριστό (οι Σαρακηνοί ήταν Μουσουλμάνοι) εσφάγη. Το δες αίμα του έβρυε ως μύρον όχι μόνον κατά την σφαγή του αλλά και μετά την ταφή του! ώστε οι Χριστιανοί προσέρχονταν και σπόγγιζαν και μάζευαν το μύρο εκ του τάφου το οποίον διατηρούσε το χρώμα του αίματος αναλλοίωτον, όπως αναφέρει η Δωδεκάβιβλος. Ολόκληρη η ευλογημένη Πατρίδα μας γεννά Αγίους. Αγίους ονομαστούς, γνωστούς παγκοσμίως, γνωστούς στον ελλαδικό χώρο, τοπικούς αγίους, Οσίους Πατέρες και Μάρτυρες ενδόξους, που άλλοτε είναι γνωστοί, άλλοτε εμφανίζονται στους εσχάτους χρόνους καθώς ανακαλύπτονται θαυματουργικώς οι τάφοι και οι τόποι του Μαρτυρίου των, άλλοτε είναι γνωστοί ως θρύλοι καθώς δεν βρέθηκε κανείς να καταγράψει επί τόπου τους άθλους τους εναντίων των εχθρών της Ορθοδοξίας. Τόσοι Άγιοι «περικείμενον νέφος Μαρτύρων», τόσοι τόποι, τόσες εποχές και η αγία και αμώμητος Πίστη των Ορθοδόξων Χριστιανών διατηρείται ακμαία, ζώσα και Σώζουσα! Αυτή είναι η δύναμις της Εκκλησίας του Χριστού! Ο κάθε επίβουλός της, ο κάθε εχθρός της, εξωτερικός ή εσωτερικός (διότι έχουμε και τους εσωτερικούς εχθρούς, τις αιρέσεις και τα σχίσματα που δεν ανέχονται να ελέγχονται από την αλήθεια της Ορθοδοξίας), που θα ξεκινήσει να πολεμήσει την Εκκλησία «νικάται αμήχανον» όπως διατρανώνει ο θείος Χρυσόστομος! Κι αφού προσκρούσει στους πύργους της, στους Ορθοδόξους Ιεράρχες, κατόπιν παραδίδεται στα χέρια του Θεού. Και είναι γνωστόν: «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού Ζώντος»!