«ΑΥΤΗ Η ΝΙΚΗ Η ΝΙΚΗΣΑΣΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ, Η ΠΙΣΤΙΣ ΗΜΩΝ»

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Μακάριε.

Αγία και ιερά Σύνοδος της ακαινοτομήτου Εκκλησίας του Χριστού.

Τίμιον Πρεσβυτέριον, σεπτή χορεία των Μοναχών.

Περιούσιε λαέ του Κυρίου, οι αποτελούντες το Σώμα της μιάς αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Η Εκκλησία των Ορθοδόξων Χριστιανών εορτάζει και πανηγυρίζει την διηνεκή νίκη κατά των εχθρών της. «Αύτη η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η Πίστις ημών!»

Η εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας, αποτελεί ημέρα χαρμόσυνον και πανηγυρικήν διότι κατ’ αυτήν την ημέρα ανεδείχθει νικήτρια η αγία και άσπιλος και ανόθευτος Πίστις των Ορθοδόξων. Δεν είναι τυχαίον ότι οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας εθέσπισαν, κατ’ αυτήν την Κυριακή να αναγινώσκεται η ευαγγελική περικοπή από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο που αναφέρεται στην εκλογή των Μαθητών, περιέχει την υπέροχη ομολογία του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου: «Ευρήκαμε τον Μεσσία»! Εορτή , λοιπόν, χαρμόσυνη η Κυριακή της Ορθοδοξία και κατ’ εξοχήν ημέρα της Ορθοδόξου Ομολογίας. Από την στιγμή που ο Κύριος απέστειλε τους Αγίους Μαθητάς του και Αποστόλους εντειλάμενος «Πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το Ευαγγέλιον πάση τη κτίσει», εκείνοι έχοντας γίνει ήδη αυτόπται και αυτήκοοι της αληθείας και της θυσίας Του για την σωτηρία του ανθρώπου και ότι «παρρησία ελάλησε», και όντας εδραιωμένοι στην πίστη ότι Αυτός είναι αναμφιβόλως «ο Υιός του Θεού, ο εις τον κόσμον ερχόμενος», περιήγαγαν ολόκληρο τον κόσμο ώστε να κηρύξουν το Ευαγγέλιον της Βασιλείας του Θεού, να φέρουν τα Έθνη σε επίγνωση της αληθείας, να ομολογήσουν την αλήθεια και να ιδρύσουν Εκκλησίες, συνεχίζοντας , εν ολίγοις, το σωτηριώδες έργο του Δεσπότου Χριστού. Ομολογούντες όμως «Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον» δεν απέφυγαν το «Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, έλλησι δε μωρίαν». Είχαν να αντιμετωπίσουν την λύσσα των τε Ιουδαίων αλλά και των Ειδωλολατρών, οι οποίοι ελέγχοντο από την αλήθεια του Χριστού. Ουδέποτε εφάνει ούτε ακούσθηκε στον κόσμο λόγος αληθείας, τόσο καθαρός, τόσο άγιος, τόσο σωτήριος. Αυτό κάνει το Ευαγγέλιο να υπερέχει και δια τούτο μισήθηκε από τον κόσμο που δεν ήθελε την αγιότητα του Χριστού διότι ήλεγχε την αμαρτία του. Μισήθηκε η αγάπη, πολεμήθηκε η ειρήνη, συκοφαντήθηκε η αλήθεια, και προσπάθησαν οι εχθροί της αληθείας να κρύψουν το Φώς για να μην αποκαλυφθεί το σκοτάδι τους. Σκληρός πόλεμος και κατά πάντα απάνθρωπος εναντίον της Εκκλησίας. Τρείς ολοκλήρους αιώνες ο Χριστός και η Εκκλησία του εδιώκοντο ανηλεώς, από αυτοκράτορες και βασιλείς και άρχοντες, οι οποίοι έριψαν εις τον εξευτελισμόν την αξία της βασιλείας των δια της αδικίας και της υποδουλώσεώς τους εις το ψεύδος. Έβαψαν τα χέρια τους σε αίμα αθώων θεωρώντας ότι έτσι θα διασφάλιζαν την βασιλεία τους και την εξουσία τους. Από τον μιαιφόνο Ηρώδη εις τον παράφρονα Νέρωνα και από τον εξουσιομανή Δέκιο εως τον αιμοσταγή Διοκλητιανό και τον άνομο και εξωμότη Ιουλιανό, διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο και το μίσος εναντίον του Χριστού κλιμακώθηκε και θέριεψε. Πόσοι εξ αυτών ενδιάμεσοι και οι ακολουθούντες αυτούς έγιναν υποχείρια του Διαβόλου και εμάχοντο ώστε να ξεριζώσουν την Εκκλησία του Χριστού και να αφανίσουν την Πίστη και την Αλήθεια του Ευαγγελίου. Όμως, το αψευδές στόμα του Κυρίου, ήδη προείπε, απαντώντας στην ομολογία του Πέτρου «Συ ειη Πέτρος, και επί ταύτην την πέτραν οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν, και πύλαι άδου ού κατισχύσουσιν αυτής». Ο Θάνατος τον οποίο επιστράτευσαν για της κλείσουν το στόμα, τελικώς κάλυψε αυτούς τους ιδίους. Περίφημα το λέγει ο Χρυσορρήμων Πατήρ: «Υπό πόσων επολεμήθη η Εκκλησία αλλ’ ουδέποτε ενικήθη; Πόσοι τύραννοι; Πόσοι στρατηγοί; Πόσοι βασιλείς; Αύγουστος, Γάϊος, Τιβέριος, Κλαύδιος, Νέρων, άνθρωποι λόγοις τετιμημένοι, δυνατοί τοσαύτα επολέμησαν ακμήν νεάζουσαν, αλλ’ ούκ εξερρίζωσαν. Αλλ’ οι μεν πολεμήσαντες σεσίγηνται και λήθη παραδέδονται, η δε πολεμηθείσα τον ουρανόν υπεραίρει». Πλήν, εναντίον του μικρού καλού αντιτάσσεται μικρόν κακόν, και εναντίον του μεγίστου καλού πολεμεί μέγιστον κακόν. Εναντίον των αθλητών του Χριστού, αποστέλει ο Σατανάς τους υπηρέτες του, στρατιώτες και βασιλιάδες, αλλά εναντίον του Θεού – του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού – εξέρχεται ο ίδιος ο Σατανάς (Ματθ. 4, 1 – 11. Λουκ. 4, 1 – 13). Η στρατηγική του Σατανά είναι ανεπτυγμένη. Πολεμά από παντού και με πολλούς τρόπους, επιστρατεύει και ρίχνει στην Θεομαχία όλα του τα όπλα τα οποία στρέφει εναντίον του αγίου Σώματός Του, της Εκκλησίας. Δια μέσου πολλών ανθρώπων μάχεται ο Διάβολος κατά του Χριστού. Ναι αδελφοί μου, πολεμά δια του Ηρώδου και του Νέρωνος, αλλά φοβερότερα από τον Νέρωνα δια του Αρείου! Ο Νέρων πολεμά την Εκκλησία έξωθεν, ο δε Άρειος έσωθεν. Ο Νέρων απέκτεινε τους Αγίους Μαθητάς του Χριστού, ο δε Άρειος ήθελε αυτόν τον Χριστόν να αποκτείνει. Όπως αντιλαμβανόμεθα όλοι, η Αίρεσις ενεργεί ως ο χειρότερος διωγμός. Ο πρώτος αιρεσιάρχης, ο Άρειος, έβαλε απευθείας εναντίον του προσώπου του Κυρίου. Τον προσβάλει προσωπικώς, τον αμφισβητεί προσωπικώς, τον υβρίζει κατά πρόσωπον, φλυαρώντας τον εμπτύει κατά πρόσωπον, τον θίγει, τον μειώνει, τον περιφρονεί και επιχειρεί να τον εξευτελίσει εντελώς, βλασφημώντας εναντίων Του ό,τι τάχα ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα. Ο Άρειος όπως είπαμε είναι ο πρώτος αιρεσιάρχης. Ακολούθησαν και άλλοι κατόπιν αυτού επαυξάνοντες την βλασφημία και την αίρεση, «προκόπτοντες επί το χείρον», «πλανόντες και πλανόμενοι». Η κάθε αίρεση βάλει κατά του ιδίου του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Από όποια πλευρά και αν στέκεται για να εξαπολύσει τα δηλητηριώδη βέλη της, προς τον Χριστό βάλει. Και πάντοτε έχει έναν στόχο: να εκ-σαρκώσει τον Θεάνθρωπο, να αποδιώξει τον Θεό από το ανθρώπινο σώμα, από την ύλη, και να κυριαρχήσει εις αυτήν παντελώς. Όλοι οι αιρεσιάρχαι και οι αιρέσεις των, εκεί απέβλεπαν. Αυτό ήταν και παραμένει το σχέδιο του αφεντικού τους του Διαβόλου, που με τόση υπακοή υπηρετούν, να πείσει ότι ο Θεός απεκδύεται της ανθρωπίνης σαρκός για να απεκδυθεί ο άνθρωπος τον Θεόν. Ο μεν Άρειος, βλασφημούσε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός αλλά δημιούργημα του Θεού. Αυτόν τον αναθεμάτισε η Α΄Οικ. Σύνοδος. Ο Μακεδόνιος, τον οποίο αντιμετώπισε και αναθεμάτισε η Β΄ Οικ. Σύνοδος, βλασφημούσε κατά του Αγίου Πνεύματος ότι τάχα δεν είναι Θεός ούτε το τρίτο Πρόσωπον της Αγίας Τριάδος αλλά δύναμις του Θεού και κτίσμα του, αναιρώντας ούτως το Τριαδικόν της Θεότητος και καταλήγοντας στην διαρχία, (όπως πράτουν και σήμερα οι παπικοί με το γνωστό δόγμα του Φιλιόκβε, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Πατρός και εκ του Υιού, δημιουργώντας δύο Θεούς με ανεξάρτητες ιδιότητες)… Ο Νεστόριος, τον οποίο κατεδίκασε και αναθεμάτισε η Γ΄ Οικ. Σύνοδος, εβλασφήμει κατά της Παναγίας Μητρός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ότι τάχα, δεν είναι Θεοτόκος αλλά «Χριστοτόκος», ότι δηλ. εγέννησε άνθρωπο Χριστό και όχι τέλειο Θεό και τέλειο Άνθρωπο. Οι Μονοφυσίτες Διόσκορος και Ευτυχής, βλασφημούντες αναγνώριζαν μόνον την θεϊκή φύση εις το Πρόσωπον του Χριστού υποβαθμίζοντας τελείως την ανθρώπινη. Αυτούς τους κατεδίκασε και τους αναθεμάτισε η Δ΄ Οικ. Σύνοδος. Ο Ωριγένης, ο Διόδωρος, ο Δίδυμος και ο Ευάγριος, τους οποίους αναθεμάτισε η Ε΄Οικ. Σύνοδος, δίδασκαν βλασφημίες όπως ότι οι ψυχές εισέρχονται μετά θάνατον από το ένα σώμα στο άλλο, αναιρούντες έτσι το δόγμα, το γεγονός και την αλήθεια της Αναστάσεως των νεκρών και άλλες πλανεμένες διδασκαλίες περί δαιμόνων και κολάσεως κ.λ.π. Ο Σέργιος, ο Πύρρος και ο Ονώριος με την αίρεση του Μονοθελητισμού, την οποίαν εκήρυταν αυτοί, βλασφημούσαν εις το πρόσωπον του Κυρίου Ιησού Χριστού ότι τάχα έχει μία θέληση και μία ενέργεια οι οποίες περιέχουν και τις δύο φύσεις. Αυτούς και τις διδασκαλίες τους αναθεμάτισε η ΣΤ΄ Οικ. Σύνοδος η οποία ορθοδόξως εδογμάτισε ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μετά την σάρκωσή Του, όπως έχει δύο Φύσεις, την ανθρώπινη και την θεϊκή, ούτως έχει και δύο θελήσεις και δύο ενέργειες. Αποδεικνύεται, λοιπόν αγαπητοί αδελφοί, πως όλες οι αιρέσεις – και όχι μόνον αυτές που αναφέραμε ανωτέρω – έχουν τον κοινό στόχο να διαιρέσουν το αδιαίρετον και να χωρίσουν το αχώριστον, όπως ο Θεός ευδόκησε, να διώξουν τον Θεό από τον άνθρωπο για να απομακρύνουν τον άνθρωπο από τον Θεό. Ο εχθρός της αληθείας και εφευρέτης του ψεύδους, ο Διάβολος, επιστράτευσε όλες τις αιρέσεις και τους αιρετικούς οι οποίοι προθύμως τον υπηρετούσαν και όταν θεώρησε ότι ωρίμασε ο καιρός, εξαπέλυσε την αίρεση της Εικονομαχίας η οποία απετέλεσε το «βαρύ πυροβολικό» των αιρέσεων καθώς αυτή, αποκλείοντας τις ιερές Εικόνες από την κοινή λατρεία, και απαγορεύοντας την απεικόνιση των θείων προσώπων, ακρωτηριάζει τον ζωντανό ευαγγελικό λόγο, κατά τον λόγο του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Δαμασκηνού, ότι η Εικόνα είναι το Ευαγγέλιον των αγραμμάτων, και μέσω της ιεράς ιστορήσεως (απεικονήσεως) όλοι δύνανται να ατενίσουν το πρόσωπον του Κυρίου και των Αγίων καθώς και την ακριβή εξιστόρηση της ενανθρωπίσεως του Θεού Λόγου και του θείου Δράματος. Και πάλιν ο αυτουργός της πονηρίας βάλει κατά του θεανδρικού Προσώπου διότι δεν ανέχεται να τον βλέπει. «Ού φέρει καθοράν Αυτού την δύναμιν». Όπως λοιπόν κάθε αίρεση προσέβαλε το πρόσωπον του Κυρίου Ιησού ακριβώς έτσι και οι Εικονομαχία, κυριολεκτικώς. Θέλει να αφαιρέσει παντελώς την μορφή του Κυρίου από τον κόσμο. Η αίρεσις των εικονομάχων φαίνεται να είναι η αποκορύφωση των αιρέσεων εκείνης της εποχής, καθώς αναδεικνύεται ως η φοβερότερη των αιρέσεων, καθώς όχι μόνον πρεσβεύει τόσα αντορθόδοξα πράγματα, αλλά και διαρκεί μια εκατονταετία, ταλανίζοντας την Εκκλησία και διαιρώντας τον λαό του Θεού. Η φοβερά αυτή αίρεσις δεν μένει στην διδασκαλία της και στην πλάνη της ως ιδέα, αλλά δογματίζει με την στήριξη της πολιτείας καθώς μετέστρεψε βασιλείς και άρχοντες, οι οποίοι απεδέχθησαν την αίρεση και συνειδητά επολέμησαν την Ορθόδοξο Πίστη. Διαδέχονταν ο ένας τον άλλο οι αιρετικοί αυτοκράτορες και η αληθινή Ορθοδοξία στέναζε υπό το καθεστός της παραφρόνου αιρέσεως των εικονομάχων. Έγιναν αιρετικοί Πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι, Ιερείς και Μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί. Και δια της καταπτύστου εκείνης Οικουμενικής συνόδου που απαρτίσθηκε μόνον από αιρετικούς εικονομάχους, δια «νόμων» και «κανόνων» κατήργησαν την Ορθοδοξία. Αντιλαμβανόμεθα όλοι καλώς τι στιγμές έζησαν οι όντως Ορθόδοξοι και σε τι πειρασμική εποχή εισήρχοντο. Η αμφισβήτηση και κατάργηση των ιερών Εικόνων αποτελεί την ανατροπή του ορθοδόξου δόγματος. Αρχικώς διαγράφει την Μορφή του Κυρίου Ιησού Χριστού, της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων από την Εκκλησία και την καθημερινή ζωή των Πιστών. Η Ορθοδοξία είναι τρόπος ζωής και οι Εικόνες των Ορθοδόξων είναι αναπόσπαστο μέρος της πνευματικής ζωής μας. Περί τούτου ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, εις το έργο του: «Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου Πίστεως», γράφει σχετικώς: (μετάφραση) «Επειδή ο Θεός από ευσπλαχνία έχει γίνει ως αληθώς άνθρωπος δια την σωτηρία μας, δεν εμφανίσθη με φαινομενική ανθρώπινη μορφή, όπως είχε εμφανισθεί στον Αβραάμ, ούτε όπως εις τους Προφήτας, αλλά έχει γίνει άνθρωπος ουσιαστικώς και πραγματικώς, και έζησε, έπαθε, εσταυρώθη, ανεστήθη, ανελήφθη. Και επειδή όλα αυτά έχουν γίνει αληθώς και πραγματικώς, και τον είδαν οι άνθρωποι, δια τούτο Τον εζωγράφησαν οι ζωγράφοι, ώστε να ενθυμούμεθα και να διδασκόμεθα εμείς, που δεν ήμασταν παρόντες εις αυτά τα οποία έγιναν τότε, και δια να πραγματοποιήσουμε τον μακαρισμό του Κυρίου, αφού πιστέψουμε χωρίς να έχουμε δεί, αλλά μόνον διότι ακούσαμε. Και ακόμη, επειδή δεν γνωρίζουν όλοι γράμματα ούτε βρίσκουν καιρό για ανάγνωση, οι Πατέρες έκριναν σωστό να ζωγραφίζονται τα γεγονότα αυτά σε εικόνες, όπως ακριβώς μερικές ηρωϊκές πράξεις, ώστε να μας υπενθυμίζονται συντόμως. Πραγματικώς, πολλές φορές, ενώ δεν έχουμε κατά νουν το πάθος του Κυρίου, όταν δούμε την Εικόνα της σταυρώσεώς του Χριστού, ενθυμούμεθα αμέσως το σωτήριον Πάθος Του, και αφού γονατίσουμε, προσκυνούμε, όχι την ύλη, αλλά αυτό που εικονίζεται, όπως ακριβώς δεν προσκυνούμε την ύλη του Ευαγγελίου, ούτε την ύλη του Σταυρού, αλλά που εκφράζεται με την ύλη. Επίσης το ίδιο συμβαίνει και με την Θεομήτορα, δηλαδή τιμώντας αυτήν, τιμούμε τον Κύριο οπού έλαβε σάρκα εξ Αυτής. Το αυτό συμβαίνει και με τα κατορθώματα των Αγίων ανδρών, τα οποία μας παρακινούν σε ανδρεία, θρησκευτικό ζήλο, μίμηση της αρετής τους και δόξαν Θεού. Τιμώντας δηλαδή τους δικαίους και τιμίους αυτούς συνανθρώπους μας, δείχνουμε την αγάπη που οφείλουμε εις τον κοινόν Δεσπότη, και τιμώντες την Εικόνα τιμούμε το πρωτότυπον. Η παράδοση όμως αυτή είναι άγραφος, όπως και η παράδοσις να στρέφουμε προς ανατολάς όταν προσκυνούμε, να προσκυνούμε τον τίμιο Σταυρό και πολλά άλλα». Η προσκύνησις λοιπόν των ιερών Εικόνων ουδόλως δύναται να θεωρηθεί ως ειδωλολατρεία καθώς η προσκύνησις είναι σχετική και όχι λατρευτική. «Η γάρ της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει και ο προσκυνών την εικόνα, προσκυνεί εν αυτή του εγγραφομένου την υπόστασιν. Ούτω γαρ κρατύνεται η των Αγίων Πατέρων ημών διδασκαλία, ήγουν παράδοσις της καθολικής Εκκλησίας, της από περάτων εις πέρατα δεξαμένης το Ευαγγέλιον», προστάζει ο Όρος της ζ΄ πράξεως της αγίας και Οικουμενικής Ζ΄ Συνόδου. Η Αγία Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος έναν αιώνα μετά αναστήλωσε τις αγίες Εικόνες, αποκατέστησε την Ορθοδοξία και κατίσχυνε τους αιρετικούς. Αναθεμάτισε την αίρεση της εικονομαχίας, η οποία ετάραζε την Εκκλησία, όπως και τους αιρεσιάρχες Αναστάσιο, Κωνσταντίνο και Νικήτα, τους ψευδοπατριάρχες και όλους όσους τους ακολούθησαν. Ομοίως αναθεμάτισε και την ψευδοσύνοδο που συνεκάλεσε ο αιρετικός αυτοκράτωρας Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος στην Βλαχέρνα, η οποία όπως προείπαμε, διακήρυξε όρο εναντίον των ιερών εικόνων και συμβόλων, κηρύσσοντας ουσιαστικά την Εκκλησίαν αιρετική. Αυτήν ονόμασαν «φρυαξάμενο συνέδριον» Η αυτή Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος των 367 Θεοφόρων Πατέρων, αναθεμάτισε και κάθε αίρεση και όλους τους αιρετικούς αλλά και όλους όσους θα τολμήσουν να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν οτιδήποτε στους και από τους όρους, τους κανόνες και την ιερά Παράδοση όπως προκύπτει από το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας». Η αναστήλωσις, λοιπόν, των ιερών Εικόνων απετέλεσε νίκη της Ορθοδοξίας και έτσι καταγράφεται εις τους αιώνες. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, ως θείον καθίδρυμα δεν δύναται να καταργηθεί. Η Ναύς της Εκκλησίας έχουσα κυβερνήτη τον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν, δεν γίνεται να καταποντισθεί. «Πολλά τα κύματα και χαλεπόν το κλυδώνιον (λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) , αλλ’ ού δεδοίκαμεν μη καταποντισθόμεν. Επί γαρ της πέτρας εστήκαμεν. Μαινέσθω η θάλασσα, πέτραν διαλύσαι ου δύναται. Εγηρέσθω τα κύματα, του Ιησού το πλοίον καταποντίσαι ούκ ισχύει»! Η Ορθόδοξος Εκκλησία, είναι το θεανθρώπινο Σώμα, επεκτεινόμενο εις τους αιώνας λέγει ο μεγάλος σύγχρονος Θεολόγος π. Ιουστίνος Πόποβιτς, κι έτσι δεν γίνεται να χαθεί. Η Άμπελος της Εκκλησίας είναι φυτευμένη παρά του ουρανίου Πατρός και δεν δύναται να εκριζωθεί. Η Ιστορία διδάσκει ότι πάντοτε όσον και αν εκλυδωνίσθη η Εκκλησία, όσο και αν διώχθηκε υπό των ειδωλολατρών, όσο και αν πολεμήθηκε υπό των αιρετικών, όσο και αν εταλανίσθη υπό των διχοστασιών και σχισμάτων ακόμη, εν τούτοις εφύλαξε την υγιαίνουσα διδασκαλία και εξήλθε νικήτρια έχουσα τον αιώνιο Νικητή να ηγείται. Ο Χριστός «εξήλθε νικών και ίνα νικήσει»! Η Ορθόδοξος Εκκλησία εφύλαξε την υγιαίνουσα διδασκαλία του Ευαγγελίου, δια μέσου των αιώνων, και έδωσε και δίδει και θα συνεχίσει να δίδει την ομολογία της Πίστεως στον σύγχρονο κόσμο. Εμείς το βιώσαμε αυτό καλύτερα απ’ όλους τα τελευταία 88 χρόνια, καθώς η αντικανονική και παράνομη αλλαγή του εορτολογίου ανέτρεψε την ειρήνη της Εκκλησίας και διέρρηξε την ενότητά της. Το σχίσμα του Νεοημερολογιτισμού ήταν ο «δυναμίτης» στα θεμέλια της ελλαδικής Εκκλησίας, την οποία συνεκλόνισε συθέμελα και συνεχίζει να κλονίζει και να ταράσσει. Από τότε μέχρι σήμερα, οι διαιρέται και σκανδαλοποιοί προσπαθούν να πείσουν – και πείθουν τους αδαείς – ότι επιστημονικοί λόγοι και λόγοι εκσυγχρονισμού υπαγόρευσαν την αλλαγή του εορτολογίου ή όπως κομψά και συγκεκαλυμένα τη λέγουν «μεταρρύθμιση». Παραλλήλως, ως γνωστόν, άρχισαν Θεολογικού τύπου διαλόγους με τους παπικούς και τις παραφυάδες τους ήτοι προτεστάντες, αγγλικανούς, ευαγγελικούς κ.λ.π. αιρετικούς. Δενγνωρίζουμε αν αυτοί οι αιρετικοί φίλοι και αδελφοί των, τους υπαγόρευσαν να διώξουν όσους παρέμειναν πιστοί και αμετακίνητοι εις τας παραδόσεις της Εκκλησίας και ιδιαιτέρως εις το πάτριον εορτολόγιον, ή τους το υπαγόρευσεν ο ιδικός τους ζήλος υπέρ του νεωτερισμού και της καινοτομίας. Εδίωξαν Κληρικούς, τους προπυλάκισαν, τους ξυλοκόπησαν, τους φυλάκισαν, τους εξόρισαν, τους αποσχημάτιζαν με συνοπτικές διαδικασίες στα αστυνομικά Τμήματα, σφράγισαν Εκκλησίες, απαγόρευσαν την Λειτουργία τους, έδερναν – κατά διαταγή Αρχιεπισκόπων και Μητροπολιτών – τους υπέρ της Ορθοδοξίας διαδηλωτές και άφησαν ακόμη και νεκρούς, διότι δεν αποδέχονταν την παράνομη αλλαγή του εορτολογίου. Επιτίθεντο σε Λιτανείς και περιφορές επιταφίων και έριχναν κάτω τους ιερούς Επιταφίους ομάδες λαϊκών και αστυνομικών με επικεφαλείς τους «Ιερείς» των νεοημερολογιτικών ενοριών. Και τόσα άλλα συνέβησαν στα δικαστήρια, και στις φυλακές δια τα οποία ο Κύριος θα αποδώσει τον της δικαιοσύνης στέφανον. Όλων αυτών των Αρχιερέων, Ιερέων, Μοναχών και λαϊκών οι οποίοι αγωνίσθηκαν τον ωραίο υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως αγώνα, ας είναι αιωνία η μνήμη. Όμως, όσο κι αν προσπαθούν, εκείνοι που ακολουθούν το Νέο εορτολόγιο, να εξωραΐσουν την απαίσια εικόνα της προδοσίας της Πίστεως, απλώς και μόνον την κάνουν ακόμη χειρότερη. Είναι κοινώς αποδεκτόν, ότι από την ημέρα του σχίσματος του 1924 και μέχρι σήμερα, όχι μόνον δεν είδαμε κάτι καλό να συμβαίνει, κάτι που να δείχνει πως τα πράγματα βελτιώνονται, κάτι που να παρουσιάζει αύξηση της Ορθοδόξου Ομολογίας και πνευματικότητος στον λαό. Ούτε είδαμε τους αιρετικούς μετά τον περιβόητο διάλογο να επανεξετάζουν τις θέσεις τους ή να πλησιάζουν τις Ορθόδοξες θέσεις και τα δόγματα. Τους ονόμασαν «αδελφές Εκκλησίες», «Χριστιανικά δόγματα». «άλλες χριστιανικές ομολογίες», αναγνώρισαν τα μυστήριά τους, την «Ιεροσύνη» και την «Αποστολική διαδοχή» τους, και τους αντιμετωπίζουν ως ισοτίμους και «αδελφούς» και κατέρχονται μία-μία τις βαθμίδες του ευτελισμού της Πίστεως και των ιερών Παραδόσεων, προκειμένου να τύχουν της αναγνωρίσεως εκ μέρους των αιρετικών αυτών κα ινα επιτύχουν την πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία. Κορυφώθηκαν δε οι προδοτικές αυτές προσπάθειες υπό των νεοημερολογιτών καθώς εισήλθαν στην αίρεση του Οικουμενισμού και του Συγκριτισμού ο οποίος ισοπεδώνει και εξομοιώνει όλες τις θρησκείες του κόσμου, θεωρώντας τες ίδιες μεταξύ των. Συμπροσευχές, επισκέψεις Παπών σε Ορθόδοξες χώρες, επισκέψεις και προσκυνήματα «Ορθοδόξων Αρχιερέων» στο Πάπα, συμπροσευχές με Αγγλικανούς και Προτεστάντες, αποδοχή των μυστηρίων τους, ή μάλλον, των βδελυγμάτων τους, και ενωτικές συνυπογραφές σε «μνημόνια πλήρους συνεργασίας» που δεν είναι άλλο από την συνυπογραφή της ενώσεως υπό έναν Πάπα, όλα αυτά συνθέτουν την εκκλησιαστική πραγματικότητα του Νεοημερολογιτισμού υπό το «πανόραμα» των μεταρρυθμίσεων και των αδελφικών συναλληλιών με κάθε λογής αιρετικό και πλανεμένο, τον οποίο θεωρούν ότι έχει το Πνεύμα το Άγιο. Ενώ τους Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς, αποκαλούν Παλαιοημερολογίτες και τους καταδεικνύουν ως σχισματικούς και τάχα μη έχοντες ιεροσύνη, αποστολική διαδοχή κ.λ.π. Παραποιούν την αλήθεια και παρουσιάζουν τους παρανόμους ως νομίμους και τους νομίμους ως παρανόμους. Την σκότος φώς και το φώς σκότος! Η κατάφορη παραβίαση των ιερών κανόνων, η καταπάτησή των και η απόρριψις της ιεράς παραδόσεως είναι καθημερινή κατάσταση. Γινόμεθα καθημερινώς μάρτυρες αυτής της καταστάσεως και της επιπλέον τηρήσεως του λαού σε άγνοια, ώστε να μην δύναται να ελέγχει τας παραβάσεις. Ομιλούν μεν πολύ οι περισπούδαστοι «θεολόγοι» τους, κληρικοί τε και λαϊκοί περί της πατερικής διδασκαλίας, αλλά στην πράξη είναι εντελώς ανακόλουθοι μη ακολουθούντες τα προστάγματα και τους κανόνες των Αγίων Πατέρων, αλλά καθημερινώς παρερμηνεύουν, παραβιάζουν και καταπατούν. Ας λέγουν όμως περί ημών ότι θέλουν. Προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Εκείνοι χαίρουν καινοτομώντας και προπαρασκευάζοντας τώρα την όπως αποκαλούν «μεγάλη και ιερά Σύνοδο των Ορθοδόξων» στο Σαμπεζύ της Ελβετίας, στην οποίαν θα προσδώσουν αίγλη και ισχύν «Οικουμενικής Συνόδου».Μάλλον Οικουμενιστικής...! Είναι προφανές ότι έτσι θα αποτελειώσουν ότι καταστροφικό άρχισαν. Δι ημάς όμως, ισχύουν οι όροι και οι αποφάσεις των αγίων Ζ΄ Οικουμενικών Συνόδων και των Πανορθοδόξων αυτών, αι οποίοι υπερασπίσθηκαν την Ορθόδοξο Χριστιανική Πίστη και τον Λαό του Θεού. Δεν καινοτόμησαν και δεν έφεραν ιούς νεωτερισμών! Εδογμάτισαν εν Αγίω Πνεύματι και έδωσαν στην Εκκλησία Όρους και κανόνας απαράβατους. Στον Όρο της Πίστεως της αγίας Ζ΄ Οικ. Συνόδου, μεταξύ των άλλων αναφέρεται: «Και συνελόντες φαμέν: άπασας τας εκκλησιαστικάς εγγράφως ή αγράφως τεθεσπισμένας ημίνπαραδόσεις ακαινοτομήτως φυλάττομεν». Η Ορθοδοξία, η όντως Ορθοδοξία, διεφύλαξε την γραπτήν και άγραφον παράδοσιν οι οποίες από κοινού συνθέτουν το δόγμα της. Με αυτά ανέθρεψε και εγαλούχησε τα τέκνα της. Ετήρησε τον Λόγον και τον Νόμο του Θεού και τον μεταλαμπάδευσε από γενεάς εις γενεάν. Η προσήλωσή της σ’ αυτά και η διαρκής ενατένιση του Προσώπου του Κυρίου Ιησού την κατέστησε ακλόνητη και ανίκητη. Και στις σύγχρονες προκλήσεις που δέχεται, στον πόλεμο που έχει εξαπολυθεί εναντίον της, στις δυνάμεις εκείνες που την πολεμούν είτε εκ των έξω, είτε εκ των έσω, η Εκκλησία θα αναδειχθεί νικήτρια. Η σύγχρονη αίρεση του Οικουμενισμού και του Συγκριτισμού, η παναίρεσις αυτή που αποτελεί το όχημα της πανθρησκείας που θα υποδεχθεί τον άνομο Αντίχριστο, πολεμά την Εκκλησία με μανία. Για τους σύγχρονους καιρούς είναι η πλέον επικίνδυνη αίρεσις διότι περιλαμβάνει όλες τις αιρέσεις, αναγνωρίζοντάς τες ως άλλες ομολογίες και ως εκ τούτου δεν αμφισβητούνται ως «Εκκλησίες» λεγόμενες. Αυτό την καθιστά λίαν χαλεπή καθώς εξαπατά τον λαό του Θεού και τον πείθει πως όλες οι θρησκείες είναι ίδιες. Συμπαρατάσσονται μαζί της οι Κυβερνήτες, Πρόεδροι και Πρωθυπουργοί, Υπουργοί και Βουλευταί, Άρχοντες και αξιωματούχοι, άνθρωποι του πνεύματος, των γραμμάτων και των τεχνών και εκδίδουν αποφάσεις και ψηφίζουν νόμους, και λανσάρουν μόδες, όπως επί παραδείγματι η προσπάθεια καταργήσεως του μαθήματος των θρησκευτικών από τα σχολεία, η αφαίρεση των ιερών Εικόνων από τις αίθουσες διδασκαλίας, από τα δημόσια κτίρια και τις δημόσιες Υπηρεσίες κ.λ.π. Και δεν γίνονται αυτά χάριν της «προοδευτικής» αντιλήψεως των Κυβερνώντων και των εκσυγχρονιστικών τους τάσεων, αλλά χάριν του πολέμου εναντίον της Εκκλησίας και της προθέσεώς των να την αφανίσουν και να την περιθωριοποιήσουν εως ότου την φιμώσουν και την «δέσουν» κι έτσι μπορέσουν να την καταποντίσουν. Το Πλοίον, η Ναύς της Εκκλησίας, διήλθε δια μέσου των αιώνων από πολλές δυσκολίες. Ως άλλο πλοίο του Οδυσσέως κινδύνευσε από συμπληγάδες πέτρες, από την Σκύλα και την Χάρυβδη, από Σειρήνες και από απερίγραπτες τρικυμίες. Με νηογνώμωνα το Ευαγγέλιον και πηδαλιούχο τον Κύριο της Δόξης, πέρασε από τις στενωπούς αυτές και ασφαλώς διέρχεται και σήμερον έχοντας σημειώσει πορεία δύο χιλιάδων ετών. Πάντοτε αγωνίζεται να επιτύχει τον τριπλό στόχο της: Την διάδοση του Ευαγγελίου της Βασιλείας των Ουρανών, την διαφύλαξη του Λαού του Θεού, της Ποίμνης του Χριστού από κάθε επιβουλή ορατών και αοράτων εχθρών και την προάσπιση των Νόμων, των ιερών Κανόνων και των δογμάτων και Όρων της Πίστεως. Μπορεί ο Κύριος να μας είπε: «ιδού εγώ αποστέλω ημάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων», αλλά μας είπε επίσης ότι: «επί ταύτην την πέτραν οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν» και αυτή η Εκκλησία, αυτή η μάνδρα είναι «λύκοις ανεπίβατος». Κλείνοντας την ομιλία μου θα ήθελα να ευχαριστήσω την Αγίαν και Ιεράν ημών Σύνοδον και τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο ημών Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Μακάριον, δια την τιμή που μου έκαναν, να ομιλήσω εις την εορταστικήν αυτήν εκδήλωσιν επί τη εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας, της νίκης της Εκκλησίας κατά των αιρέσεων και όλων των εχθρών και πολεμίων. Η Εκκλησία πολεμουμένη νικά! Αυτό διατρανώνει ο θεηγόρος Πατήρ ημών Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εις την 4η ομιλία του, με την οποία, επιτρέψτε μου να κλείσω: «Ακουέτωσαν Έλληνες, ακουέτωσαν Ιυδαίοι τα κατορθώματα ημών και την προεδρίαν της Εκκλησίας. Υπό πόσων επολεμήθη η Εκκλησία αλλ’ ουδέποτε ενικήθη; Πόσοι τύραννοι; Πόσοι Στρατηγοί; Πόσοι Βασιλείς; Αύγουστος, Τιβέριος, Γάϊος, Κλαύδιος, Νέρων, άνθρωποι λόγοις τετιμημένοι, δυνατοί τοσαύτα επολέμησαν ακμήν νεάζουσαν, αλλ’ ούκ εξερρίζωσαν. Αλλ’ οι πολεμήσαντες σεσίγηνται και λήθη παραδέδονται, η δε πολεμηθείσα τον ουρανόν υπεραίρει. Μη γαρ τούτο ίδης, ότι εν γή έστηκεν η Εκκλησία, αλλ’ ότι εν ουρανώ πολιτεύεται. Πόθεν τούτο δήλον; Δείκνυσι των πραγμάτων η απόδειξις. Επολεμήθησαν ένδεκα μαθηταί, και η οικουμένη επολέμει, οι δε πολεμηθέντες ενίκησαν και οι πολεμήσαντες ανηρέθησαν. Τα πρόβατα των λύκων περιεγένοντο. Είδες ποιμένα τα πρόβατα εν μέσω λύκων αποστέλλοντα, ίνα μηδέ τη φυγή την σωτηρίαν πορίσωνται; Ποίος ποιμήν τούτο εργάζεται; Αλλ’ ο Χριστός τούτο εποίησεν, ίνα σοί δείξη ότι ου κατά ακολουθίαν των πραγμάτων, αλλ’ υπέρ φύσιν και ακολουθίαν τα κατορθώματα γίνεται. Η γαρ Εκκλησία ουρανού μάλλον ερρίζωται. Αλλ’ ίσως απόνοιάν μου καταγινώσκει ο Έλλην. Αλλ’ αναμενέτω των πραγμάτων την απόδειξιν και μανθανέτω της αληθείας την ισχύν, πως ευκολώτερον τον ήλιον σβεσθήναι ή την Εκκλησίαν αφανισθήναι»!