ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Κανείς δεν υπάρχει που να μην γνωρίζει την άμεση σχέση και σύνδεση της Ορθοδόξου Πίστεώς μας με την Πατρίδα, την Ιστορία, τα ιδανικά της φυλής μας και τον πολιτισμό μας, έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε δια μέσου των αιώνων. Όλο αυτό είναι που ονομάζουμε Ελληνορθόδοξο πολιτισμό. Και ακολουθώντας αυτά τα ίχνη, φροντίσαμε να διατηρήσουμε μέσα από ειρηνικές και μη περιόδους της Ιστορίας μας, την παράδοσή μας την οποία ονομάσαμε ελληνορθόδοξη Παράδοση. Επίτευγμα όχι μικρό, φθάνει να σκεφτεί κανείς πως, μετά την κατάλυση του Βυζαντινού μας κράτους, πολεμούσαμε με πολλούς εχθρούς οι οποίοι είχαν ένα στόχο μόνον: να αφανίσουν κι εμάς και τον πολιτισμό και τη θρησκεία μας και τη γλώσσα μας και ότι μπορεί να μας θυμίζει… Από τη μια οι βάρβαροι και απολίτιστοι κατακτητές, οι Τούρκοι, από την άλλη ο Πάπας και ο συρφετός του που πάσχιζαν να σβήσουν την Ορθοδοξία μας, από την άλλη η άγνοια και η αμάθεια του λαού που δεν εγκυάτω την διαιώνιση της φυλής, από την άλλη οι Άγγλοι να αρπάζουν την πολιτιστική μας κληρονομιά, από την άλλη οι εντόπιοι Εβραίοι να συμμαχούν με τους Τούρκους και να μας υποδουλώνουν οικονομικά αλλά και να καταδίδουν την κάθε κίνησή μας. Έτσι ξεκίνησε η Επανάσταση, ενάντια στον Τούρκο κατακτητή και σ’ ότι ακολουθούσε την σκλαβιά των 400 ετών και 500 για την Μακεδονία και την Κρήτη. Και η επανάσταση αν και κινδύνεψε από τον διχασμό, εν τούτοις πέτυχε και ελευθερωθήκαμε. (Μετά οι Βαβαροί να μας φυλακίζουν, να μας εκτελούν, να μας καρατομούν και να μας απαγχωνίζουν, να μας αρπάζουν ότι μας απέμεινε, να μας ρημάζουν και να κλείνουν τα Μοναστήρια, τις Εκκλησίες, να αρπάζουν τα ασήμια απ’ τις εικόνες και να τα στέλνουν στη Δύση, να σκοτώνουν και να πουλούν τις Μοναχές και τους Μοναχούς στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου, της ανατολής και του Βατικανού… Και μετά η ιστορία όπως την ξέρουμε…) Η αξία της Επαναστάσεως δεν μειώθηκε ούτε από τα λάθη ούτε από τις απώλειες. Παρέμεινε μεγάλη και ανεβαίνει όσο περνούν τα χρόνια. Φέτος εορτάζουμε 188 χρόνια από τότε. Ακόμη μένουν ζωντανά στη μνήμη μας και είναι σαν ν’ ακούμε ακόμη τους λόγους των Ηρώων εκείνων, του Ρήγα, του Κοραή, του Κολοκοτρώνη, του Π. Πατρών Γερμανού, του Παπαφλέσσα, του Καραϊσκάκη, της Μπουμπουλίνας, της Μαντώς Μαυρογένους, του Μάρκου Μπότσαρη και τόσων , τόσων άλλων Ηρώων και Αγωνιστών, κι ας μην τους ακούσαμε να μιλούν ποτέ, αφού δεν είχαμε γεννηθεί ακόμη. Κι όπως συνδυάστηκε η Επανάσταση με τη γιορτή της Παναγίας, τον Ευαγγελισμό, τη δεύτερη Λαμπρή, έλαμψε ακόμη περισσότερο! Έγινε ακόμη πιο Λαμπρή! Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και το ερχόμενο Πάσχα, η Ανάσταση ενέπνευσε ακόμη περισσότερο τους Έλληνες και τους εμψύχωνε, και η ιδέα του Ξεσηκωμού και της διπλής Αναστάσεως, τους έδωσε φτερά και πέταξαν σας Αετοί που κυνήγησαν και ξεκλήρισαν την Τουρκιά. Το μήνυμα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου για τον κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό είναι μήνυμα χαράς και ελπίδος, καθώς ο λυτρωμός του ανθρωπίνου γένους παίρνει κυριολεκτικώς, σάρκα και οστά, με την ενανθρώπιση του Υιού του Θεού. Και η απαλλαγή μας από το προπατορικό αμάρτημα είναι η μεγάλη νίκη την οποία μας εγγυάται η Υπεραγία Θεοτόκος. Νικητής είναι ο Χριστός! Εξήλθε Νικών και ίνα νικήσει! Κι αφού ο Έλληνας είναι δικός του, είναι κι εκείνος Νικητής. Όλοι όσοι είναι πραγματικά δικοί του, ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος, είναι νικητές. Έτσι λοιπόν για ‘μας, η Επανάσταση του Γένους και η Ανάσταση του Χριστού είναι έννοιες ταυτόσημες. Ταυτιστήκαμε με τον Αρχηγό της Πίστεώς μας. Συμπαθήσαμε το πάθος Του, τη φυλακή Του, τους άδικους κριτές Του και τα μαρτύριά Του, τον Σταυρό Του και την Ταφή Του. Κι όταν ήρθε η ώρα θεία βουλήση, αναστηθήκαμε μαζί Του, εκ νεκρών. Η ελευθερία μας, όπως τη διακηρύσσει ο Εθνικός μας Ποιητής είναι «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά». Είναι αναστημένη εκ νεκρών. Προέρχεται από τη θυσία των Ελλήνων, βγαίνει νικήτρια από τους τάφους τους, έχει ταφεί πρίν τετρακόσια χρόνια μαζί τους, και μέσα απ’ το σκοτάδι της σκλαβιάς τους αναμένει την έξοδό της. Και φωτίζει το σκοτάδι της ένα μόνο αχνό καντηλάκι, μπροστά από την εικόνα της Παναγίας. Για τον Έλληνα Ορθόδοξο Χριστιανό ολόκληρη η Πίστη και η Ορθοδοξία του, συγκεντρώνεται στη Μορφή της Θεοτόκου. Όχι μόνο όμως η Πίστη του. Και η Πατρίδα του αν είχε μορφή, της Παναγίας τη μορφή θα είχε. Κι όταν λέει «μάνα» η μάνα του έχει δυό μορφές: τη μορφή της σαρκικής του Μητέρας και τη μορφή της Μάνας Παναγιάς, αφού και στον αναστεναγμό του, λέει και «Παναγία» και «Μάνα». Έτσι συμβαίνει και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Πάντα ο Χριστός θα είναι ο Αρχηγός και ο αιώνιος Βασιλιάς της Εκκλησίας μας και του Έθνους μας. Πάντα η Παναγία θα είναι η γλυκιά Μητέρα του Χριστού μας και η δική μας. Και το πιο σίγουρο, η Ανάσταση του Χριστού είναι και η δική μας Ανάσταση! Καλή Λαμπρή, αδελφοί.