«ΚΑΙ ΕΛΑΜΨΕΝ Η ΟΨΙΣ ΑΥΤΟΥ ΩΣ Ο ΗΛΙΟΣ»

Παρέλαβε ο Κύριος, αγαπητοί μου, τους τρείς Μαθητάς του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και ανέβηκε εις το όρος Θαβώρ. Αυτό συνέβη κατά την πορεία του Κυρίου προς τα Ιεροσόλυμα. Το όρος Θαβώρ δεν είναι ένα πανύψηλο βουνό. Είναι μεν υψηλό αλλά όχι όπως άλλα. Όμως το ότι βρίσκεται στο μέσον μιας πεδιάδος το κάνει να φαντάζει ακόμη ψηλότερο. Και ήταν πάντοτε σκεπασμένο από συννεφιά και αντάρα. Κατά μια έννοια η λέξη Θαβώρ σημαίνει «σκοτεινιασμένο». Ανέβει λοιπόν ο Χριστός με τους τρείς μόνον Μαθητάς του, έχοντας αφήσει τους άλλους κάτω, στους πρόποδες. Και όταν έφθασαν στην κορυφή του όρους, η οποία είναι ένα οροπέδιο, κι έτσι φαίνεται μέχρι σήμερα, συνέβη το υπερφυσικό: Μεταμορφώθηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός και ένα άκτιστο Φώς τον τύλιξε! Έλαμψε το πρόσωπό Του όπως ο ήλιος και τα ιμάτιά Του έγιναν λευκά όπως το φώς! Άστραψε η θεϊκή Του δόξα ενώπιον των Μαθητών Του για πρώτη φορά! Ποτέ άλλοτε δεν τον ξαναείδαν έτσι. Οι τρείς Μαθηταί εντελώς ξαφνιασμένοι έπεσαν στο έδαφος και θαμπωμένοι ατένιζαν τον διδάσκαλό τους που τώρα, βρισκόταν ανάμεσα σε δύο γνώριμες μορφές, δυό μεγάλες προσωπικότητες από το παρελθόν: Τον Προφήτη Μωϋσή και τον Προφήτη Ηλία! Δεν ήταν γνώριμοι επειδή τους είχαν ξαναδεί αλλά από αυτά που έλεγαν εκείνοι για τον Ιησού, κατάλαβαν οι Μαθηται το ποιοι ήταν. Οι δύο Προφήται τον ομολογούσαν και τον κήρυτταν Προαιώνιο Θεό! Οι Μαθηταί άκουγαν και έβλεπαν μέσα σ’ αυτήν την ουράνια μακαριότητα, και δεν ήθελαν αυτό να τελειώσει ποτέ. Τότε τόλμησε ο Πέτρος γεμάτος από ενθουσιασμό αλλά και από αίσθημα προστατευτικότητος απέναντι στον αγαπημένο του Διδάσκαλο, να πεί: «Κύριε, καλό είναι να στήσουμε εδώ επάνω τρείς σκηνές. Μία για εσένα, μία για τον Μωϋσή και μία για τον Ηλία»! Δεν ήθελε να τελειώσει ποτέ αυτή η στιγμή! Δεν ήθελε, όμως, και να πάνε ποτέ στην Ιερουσαλήμ διότι οι Αρχιερείς και ο Φαρισαίοι είχαν διαδώσει τις απειλές τους πως αν πάει ο Ιησούς εκεί θα τον συνελάμβαναν και θα τον σκότωναν. Ο Πέτρος λοιπόν, ήθελε να φυλάξει τον θησαυρό του, τον Χριστό, από τα βέβηλα χέρια των αχαρίστων Ιουδαίων. Δεν ήξερε όμως τι πραγματικά ζητούσε. Τώρα τον έλεγε Κύριο, αλλά αύριο και μετά το Πάθος θα τον ονόμαζε ο ίδιος Σωτήρα Χριστό! Τότε ακολούθησε και το μεγαλύτερο απ’ όλα: Μια Νεφέλη φωτεινή κατέβηκε και κάλυψε τα πάντα! Τον εξαστράπτοντα Κύριο και τους δύο Προφήτας, τους Μαθητάς και ολόκληρο το όρος Θαβώρ! Και ακούσθηκε μέσα από την Νεφέλη φωνή «ως επί υδάτων πολλών» ως βροντή να λέγει: «Ούτος εστιν ο Υιός μου ο Αγαπητός εν ώ ηυδόκησα»! Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός στον οποίο ευδόκησα, δηλαδή συγκατατέθηκα και του έδωσα όλη την εξουσία στον ουρανό και στη γή και είμαι ενωμένος μετ’ Αυτού! Τότε οι Μαθηταί έκρυψαν τα πρόσωπά τους στη γή από ιερόν δέος διότι κατάλαβαν ότι τους μιλούσε ο Ίδιος ο Θεός Πατέρας, ο Άναρχος και Ακατάληπτος! Ποιος θα μπορούσε άραγε να σταθεί τότε… Όμως μέσα σε λίγες στιγμές, ένοιωσαν ένα κτύπημα ελαφρύ στην πλάτη, και την φωνή του Κυρίου Ιησού να τους καλεί να μην φοβούνται και να εγερθούν, και καθώς σηκώθηκαν είδαν τον Ιησού μόνον και τα πάντα όπως ήταν πρίν, χωρίς τίποτε το υπερφυές, πλέον. Τότε άρχισαν με συγκίνηση να τον προσκυνούν και να τον ασπάζονται αναγνωρίζοντας πλέον ακόμη πιο ξεκάθαρα στο πρόσωπό του, τον αναμενόμενο Μεσσία, τον Σωτήρα του Κόσμου, τον Κύριο της Δόξης, τον Βασιλέα του Ισραήλ! Κι Εκείνος, τους συμβούλεψε, τους επέστησε την προσοχή να μην πούν σε κανέναν αυτά που είδαν παρά μονάχα μετά την ανάστασή Του. Το θαύμα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, αδελφοί, είναι μεγάλο και πολύμορφο. Ο Κύριος για λίγο, αναλαμβάνει την δόξα του και την θεϊκή του όψη, στον βαθμό που ήταν δυνατόν να δούν οι Μαθηταί Του, δίδοντάς τους πρώτα απ’ όλα την διαβεβαίωση ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας Χριστός και ότι είναι Θεός, ώστε όταν σε λίγες σχετικά ημέρες θα τον δούν να συλλαμβάνεται και να σταυρώνεται και να πεθαίνει επί του Σταυρού, να κατανοήσουν ότι αυτό το παθαίνει εκουσίως για την σωτηρία του κόσμου και να περιμένουν την ανάστασή Του, χωρίς να χάσουν την πίστη τους. Η ερμηνεία του θαύματος όμως είναι ακόμη πιο σαφής όσον και πιο πολύπλοκη αλλά και επίκαιρη για μας σήμερα. Το όρος Θαβώρ, παρομοιάζεται με το «όρος» των αρετών και την δύσκολη ανάβασή του. Μέσα στην πεδιάδα του κόσμου και στην άνεση και την ευκολία της ζωής που ζεί ο περισσότερος κόσμος, υψώνεται το όρος της αγιότητος! Μοιάζει αδιάβατο, δύσβατο, δύσκολο να το ανέβη κανείς και φαντάζει στους πολλούς μάλλον εμπόδιο παρά οτιδήποτε άλλο. Είναι σκεπασμένο από ομίχλη η οποία το κάνει μυστηριώδες και σκοτεινό. Το κρύβει από τα μάτια των πολλών. Ποιος να μπορέσει ν’ ανέβει στη συννεφιά του… Άδηλο για τους πολλούς, ίσως και για όλους. Και φυσικά χωρίς Χριστό, το όρος των αρετών δεν είναι μόνον κοπιαστικό αλλά και ανούσιο. Χωρίς ουσία και σκοπό αληθινό. Χωρίς πραγματικό κέρδος. Μοιάζει με την ασκητική ζωή και την εγκράτεια και την ταπεινοφροσύνη των αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων. Καλά όσα δίδασκαν και προέτρεπαν τον άνθρωπο σε δρόμους αρετής και «τελειότητος». Αλλά χωρίς τον Χριστό, ποια η ουσία; Ποια η χρησιμότητα; Ποια η τελειώτις; Τι το όφελος; Ποιο το αποτέλεσμα; Που είναι το φώς; Που οδηγεί μια τέτοια ζωή χωρίς τον Χριστό; Πουθενά απολύτως! Μάταιος ο κόπος… Ανεβαίνει όμως ο Κύριος με τους προκρίτους των Μαθητών, και αστράφτει το όρος! Και η Νεφέλη που κατεβαίνει τώρα είναι «πλήρης Πνεύματος Αγίου»! Πάνω απ’ όλα έχουμε την φανέρωση της Αγίας Τριάδος! Ο Υιός να λάμπει πιο πολύ κι από τον ήλιο, η Νεφέλη η φωτεινή που δεν είναι άλλο από το Πανάγιο Πνεύμα που επισκιάζει τα πάντα, και η φωνή του ουρανίου Πατρός, μέσα από την Νεφέλη που ομολογεί και επιβεβαιώνει τον Ιησού ότι είναι ο Υιός του ο Αγαπητός! Μέγιστη η φανέρωσις του Ορθοδόξου δόγματος! Και οι δύο Προφήται ο Μωϋσής (που πέθανε πρίν οι Ιουδαίοι φθάσουν στην γη της επαγγελίας), και ο Ηλίας (που δεν γεύθηκε θάνατο και θα επανέλθει στις έσχατες ημέρες), να προσκυνούν τον ένα της Τριάδος και να ενώνουν τον κόσμο των νεκρών και τον κόσμο των ζώντων αναγνωρίζοντας τον Χριστό ως Κύριο ζωής και θανάτου, προαιώνιο και αιώνιο Θεό και Βασιλέα του παντός! Το όρος των αρετών είναι τώρα εύκολο να το ανέβη ο σύγχρονος άνθρωπος αφού του άνοιξε τον δρόμο ο Χριστός. Εκείνος τον βάδισε πρώτος και τον κατέστησε εύκολο και προσβάσιμο σε όλους. Τώρα οι πνευματικοί αγώνες και οι αρετές έχουν σκοπό! Έχουν αποτέλεσμα και ουσία! Έχουν κίνητρο και βραβείο! Το φώς και η λάμψη του Προσώπου του Κυρίου, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Όπως έλαμψε Εκείνος θα λάμψουμε κι εμείς! Εκείνος που αγωνίζεται πνευματικά στη ζωή του, ανεβαίνει ένα βουνό, όπως το Θαβώρ. Θέτει τον εαυτό του σε μια διαδικασία και σε μια επίπονη προσπάθεια, που οι άλλοι γύρω του δεν καταλαβαίνουν το γιατί. Κι ακούγονται διάφορες γνώμες, με σαθρά πάντοτε επιχειρήματα, που στόχο έχουν την ανακοπή της πορείας εκείνου που κοπιάζει, χωρίς να επιβαρύνει σε τίποτε τους άλλους. Όταν όμως φθάσει στην κορυφή του όρους στην κορύφωση και το τέλος της προσπάθειας, τότε βραβεύεται και στεφανώνεται από εκείνον που έθεσε το βραβείο: Τον Χριστό που βάδισε πρώτος τον δρόμο της θυσίας και του αγώνος, και έγινε το ζωντανό παράδειγμα του κόσμου. Το θαύμα της Μεταμορφώσεως του Χριστού, αδελφοί, έγινε μήνα Μάρτιο. Όπως προαναφέραμε κατά την πορεία του Κυρίου προς τα Ιεροσόλυμα, όπου και συνελήφθει εκείνη την χρονιά. Όμως η αγία Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος, η οποία κατάρτισε το εορτολόγιο της Εκκλησίας μας, έθεσε την εορτή της Μεταμορφώσεως τον Αύγουστο μήνα και στο μέσον του Δεκαπενταύγουστου, για δύο λόγους: Πρώτον για να μην διασπαστεί περισσότερο η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, λόγω του πανηγυρικού χαρακτήρος της εορτής και την κατάλυση που την συνοδεύει, καθώς ήδη υπάρχει άλλη μεγάλη εορτή, εκείνη του Ευαγγελισμού, η οποία και πανηγυρικότατη είναι και μοναδική και κατάλυση έχει. Δύο φορές λοιπόν διακοπή της Νηστείας (τρείς με την Κυριακή των Βαΐων) θα ήταν πολύ. Και καθώς η νηστεία που όρισαν για τον Δεκαπενταύγουστο είναι «ξηροφαγία», έθεσαν εκεί την εορτή της Μεταμορφώσεως, πανηγυρική και με κατάλυση ιχθύος, για να πάρουν οι Χριστιανοί δύναμη και να συνεχίσουν την υπόλοιπη μέχρι την εορτή της Παναγίας. Κι εδώ είναι το αξιοσημείωτο..! Κάθε χρόνο, στην εορτή της Μεταμορφώσεως στο όρος Θαβώρ, όπου λειτουργούν και πανηγυρίζουν οι Ορθόδοξοι με το παλαιό, το πάτριο εορτολόγιο, κατεβαίνει θαυματουργικώς και πάλι εκείνη η φωτεινή Νεφέλη και καλύπτει όλο το όρος! Και κατά την ώρα που ψάλεται το απολυτίκιο «Μετεμορφώθεις εν τω όρει Χριστέ ο Θεός…», στο σημείο που λέει: «…δείξας τοις μαθηταίς σου την δόξαν Σου…», ακούγονται βροντές δυνατές στον ουρανό. Και στο σημείο που λέει: «…λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς το φώς Σου το αΐδιον…», γίνονται αστραπές που φωτίζουν όλον τον ουρανό και την γύρω περιοχή, χωρίς να υπάρχει ούτε υπόνοια κακοκαιρίας..! Εμφανίζεται λοιπόν και η αγία Νεφέλη (το πνεύμα το Άγιον), και η βροντή (η φωνή του ουρανίου Πατρός) και η αστραπή(το άγιο και άκτιστο φώς του προσώπου του Χριστού, δηλ. ο ίδιος ο Υιός), κάθε χρόνο. Γιατί εμφανίζεται τον Αύγουστο αφού το θαύμα τότε έγινε Μάρτιο μήνα; Διότι το όρισαν οι Άγιοι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου! Συμφωνεί ο Θεός και ευδοκεί και επευλογεί τις πράξεις και τα δόγματα των Αγίων Πατέρων! Και αυτό γίνεται με το πάτριο εορτολόγιο! Με το Παλαιό! Όχι με το νέο! Όχι με το ημερολόγιο του Πάπα! Ο Κύριος ευλόγησε το παλαιό ημερολόγιο, το οποίο ίσχυε τότε! Το νέο είναι ξένο και επιζήμιο για την Ορθόδοξη Εκκλησία! Επειδή τότε όρισαν οι Άγιοι Πατέρες, τότε ευδόκησε και ο Θεός κατά τον λόγο του: «Όσαν αν δήσετε επί της γης έσται δεδεμένα και εν τω ουρανώ». Προς απόδειξιν, στο ίδιο οροπέδιο έκτισαν και οι Παπικοί το δικό τους μοναστήρι. Εορτάζουν με το νέο την ημέρα αλλά η αγία Νεφέλη, όπως είναι φυσικό, δεν κατεβαίνει… Όταν κατεβαίνει με το Παλαιό ημερολόγιο, καλύπτει όλο το όρος Θαβώρ, εκτός από το παπικό μοναστήρι… Αυτό τα λέει όλα! Η παραδεδομένη Αλήθεια αυτή είναι, αδελφοί. Η Αλήθεια είναι ο Χριστός! Και λάμπει! Λάμπει όπως έλαμψε στο Θαβώρ σαν σήμερα. Όποιος θέλει να ανέβει το όρος των αρετών, το όρος της Πίστεως και της αγιότητος, να το ανέβη «εν αληθεία»! Με την αλήθεια του Χριστού, ανόθευτη. Με την Ορθοδοξία γνήσια και σώζουσα. Μόνον τότε θα δεί το πρόσωπο του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού να λάμπει υπέρ τον ήλιο! Και θα λάμψει κι εκείνος…! Θα γεμίσει από το Πνεύμα το Άγιον! Κι η φωνή του ουρανίου Πατρός θα κατευθύνει την ζωή και τα διανοήματά του όλες τις ημέρες της ζωής του. Το «Θαβώριον Φώς» να κατευθύνει τα διαβήματά μας εις πάν έργον αγαθόν, και τω Θεώ ευάρεστον. Έτη πολλά, αδελφοί μου!