ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ - Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

«ΧΑΙΡΟΙΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΥΡΣΟΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΩΝ ΚΑΘΑΙΡΕΤΗΣ Ο ΚΡΑΤΙΣΤΟΣ»

Ο Άγιος Νικόλαος ο Στουδίτης, ήταν γόνος επιφανής, ευγενούς οικογενείας της επαρχίας Κυδωνίας Χανίων. Οχρόνος της γεννήσεώς του τοποθετείται στο 793 μ. Χ., ολίγα έτη πρό της κατακτήσεως της Κρήτης υπό των Αράβων. Ονομάζεται Στουδίτης, διότι σε ηλικία δέκα ετών αναχώρησε από την Κρήτη και ήλθε στην περίφημο Μονή του Στουδίου , όπου εμόναζε ο θείος του Θεοφάνης. Η Μονή του Στουδίου αποτελούσε το άτρωτο κέντρο της Ορθοδοξίας, από τον πέμπτο αιώνα, όταν ανοικοδομήθηκε από τον Ρωμαίο πατρίκιο, Στούδιο. Στο μοναστικό αυτό κέντρο καλλιεργούνταν η λειτουργική ζωή, η αγάπη προς τα ιερά γράμματα και τη φιλοσοφία, ο ζήλος για ημερονύκτια λατρεία, η ανάπτυξη των τεχνών αγιογραφίας, μικρογραφίας, καλλιγραφίας, υμνογραφίας και μουσικής. Αυτοκράτορες ονομαστοί θεολόγοι, σπουδαίοι άνθρωποι όλων των τάξεων, εχάλκευσαν τις ψυχές στο περίφημο αυτό χαλκουργείο. Σ’ αυτό λοιπόν το μεγάλο και περίδοξο σπουδαστήριο, ήλθε ο Άγιος Νικόλαος, ο οποίος αφού πέρασε τον καιρό της δοκιμής του, εκάρη μοναχός και χειραγωγήθηκε στην ασκητική πολιτεία από τον Καθηγούμενο της Μονής Θεόδωρο τον Στουδίτη. Η πρόοδός του στην πνευματική ζωή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε λίγο αργότερα το μοναστήρι του εμπιστεύεται την Ιεροσύνη. Είναι η εποχή που η εικονομαχία βρίσκεται σε έξαρση και ο αυτοκρέτορας Λέων ο Ε΄ο Αρμένιος, καταπνίγει κάθε φωνή που υψώνεται υπέρ της τιμής των αγίων Εικόνων. Ο Όσιος Νικόλαος μαζί με τον Ηγούμενο Θεόδωρο, κατόπιν εντολής του αυτοκράτορος, συλλαμβάνεται και δοκιμάζει τα βασανιστήρια που επιβάλει. Κτυπόνται ανελέητα με βούνευρα, κλείνονται στις φυλακές αρκετές φορές, και σε διαφορετικά μέρη όπως στην Απολλωνιάδα, Προύσσα, Σμύρνη, Θεσσαλονίκη κ.α. Μέσα στη φυλακή εξόριστοι από τη Μονή και το ποίμνιό τους, υπομένουν τα πάνδεινα, τη δίψα, την πείνα, την ασθένια, τον εγκλεισμό, τους εμπαιγμούς και τις ύβρεις. Μετά από παρέλευση μερικών ετών, ο Θεός οικονομεί και ανέρχεται στον Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως η ευσεβής και Ορθοδοξότατη αυτοκράτειρα Θεοδώρα, η οποία αποκαθιστά την πολυπόθητη ειρήνη στην βασιλεύουσα. Οι μαχητές και ήρωες της Ορθοδοξίας, δικαιώνονται και παύουν τα μαρτύριά τους. Μετά την οσιακή κοίμηση του Καθηγουμένου Θεοδώρου ο συναθλητής του Νικόλαος αναλαμβάνει την ποιμαντορία της Μονής του Στουδίου και αναδεικνύεται άξιος διάδοχος του αγίου προκατόχου του και συνεχιστής του περισπούδαστου έργου του υπέρ της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Επί 34 ολόκληρα έτη πέρασε εξόριστος, υστερούμενος, θλιβόμενος, κακουχούμενος, ζωντανός Μάρτυρας και Ομολογιτής της Πίστεως, τώρα πλέον ως προεστός και Καθηγούμενος του μεγάλου εκείνου κέντρου της Ορθοδοξίας, συνεχίζει το ανεκτίμητο έργο της Μονής. Μακρυά από συμβιβασμούς, συγκαταβάσεις και υποχωρήσεις εις βάρος της Ορθοδόξου Πίστεως (και όχι σαν τους σημερινούς Φαναριώτες), ομολογεί «Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον» μένοντας σταθερός ως βράχος ακλόνητος, μέχρι την οσιακή Κοίμησή του το 868 μ. Χ. Η υμνογραφία τον χαρακτηρίζει «σεπτόν εγκαλλώπισμα της Κρήτης και σεμνολόγημα της Μονής Στουδίου». Η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει την μνήμη του στις 4 Φεβρουαρίου. Η Κρήτη μας σεμνύνεται στο πρόσωπον του Αγίου Νικολάου του Στουδίτου. Δεν μένει όμως μόνον στις δάφνες των παλαιών Αγίων. Επιζητεί νέους Ομολογιτάς, νέους Εμπνευστές μιας ακόμη καλύτερης ποιότητος της Ορθοδοξίας. Τα σημερινά παιδιά της είναι ικανά να διαφυλάξουν την Ορθοδοξία χωρίς να την νοθεύουν με τις παπικές και προτεσταντικές ψευτοαγάπες και λυκοφιλίες. Είναι βλαστοί του δέντρου της Ορθοδοξίας κι έχουν ρίζα και φύτρα ομολογητών. Οι αιρετικοί κι αμετανόητοι παπικοί, έρχονται προς το ελεοφυές δέντρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ως αποκομένοι κλάδοι. Η μη απομάκρυνσή τους από το δέντρο θα επιφέρει ασθένειες στο υγιές δέντρο. Τα προτεσταντικά καρκινώματα, στο τέλος, θα καταστήσουν το δέντρο άρρωστο και μη δυνάμενο πλέον να δώσει καρπό. Και «παν ξύλον μη κάρπιμον, κόπτεται και εις πύρ βάλεται». Όποιος ομολογεί θαρραλέα την αλήθεια της Πίστεώς μας, αυτός μόνον μπορεί να ανακαινίζεται και να ανακαινίζει όσους τον περιβάλουν. Αυτός έχει τον ηρωισμό, όταν οι άλλοι ξεπουλούν τα όσια και τα ιερά των Πατέρων μας, εκείνος να τα διαφυλάττει και να τα διακηρύττει ως δικούς του θησαυρούς που κληρονομεί από τον πατρικό πλούτο. Τα βιώματα της Πίστεως ξεχειλίζουν από τον κρατήρα της καρδιάς του για να ποτίσουν την χερσωμένη, άγονη ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου. Η Κρήτη μας αλλά και ολόκληρη η σύγχρονη Κοινωνία μας, έχει ανάγκη από τέτοιες αδαμάντινες ψυχές και προσωπικότητες. Ας αγωνισθούμε για να τις αναδείξουμε.

Απολυτίκιον Ήχος γ΄ «θείας πίστεως…»

Θείον βλάστημα της Κυδωνίας, και υπόδειγμα οσίου βίου, ανεδείχθης Στουδίτα Νικόλαε, και του Χριστού την Εικόνα σεβόμενος, ομολογίας αγώσι διέπρεψας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.